Actualidade: Viaxar en tren con tempo e con medo

A actualidade informativa vese marcada por viaxar en tren tempo medo, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.

As ramificacións destes eventos esténdense máis aló do inmediatamente visible.

O vínculo entre Málaga e Madrid

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Sábeso, pero non o reflexionas.

O nudo forte entre Málaga e Madrid. De sempre moita relación, que o barrio de Salamanca foi fundado por un malagueño, pero é cando descarrila un tren, cando se desencadea a traxedia, cando dásche conta de como a alta velocidade ferroviaria incrementou a frecuencia dos nosos intercambios, do bo tempo polos traballos mellor pagados, da calidade de vida para os máis maiores polo ambientazo dos colexios maiores.

Sae un guasap, un post en X e miles de malagueños póñense en garda. Porque podería ter sido Paula, de volta dun finde por un cumpreanos dunha amiga. Ou Pablito, Álvaro, Sergio, Víctor, Miguel.

«Dei por feito que Pablito está tranquilo en Madrid. Os rapaces alí están asustados. Chamándose uns a outros. Para aseguralo», afírmache a túa cuñada sobre os sobriños, que están nun chat inmenso de malagueños en Madrid no que, precisamente, adoitan revenderse billetes por plans trastornados.

As viaxes a Madrid en tren fíxéronse tan rutineiras que hai quen vai e vén no día con normalidade. A unha exposición, a un enterro.

Xa non somos «viaxeiros, ao tren», somos, éramos, case usuarios dun metro longo, unha parada nos arredores da liña de Atocha, máis que un cercanías, cos seus fallos. Ata hai pouco, nin se avisaba da saída nin da chegada.

A rutina non merece resaltarse. Pero esa rutina, nos últimos anos, xa non é tal. E todos coñecemos a alguén ao que se lle parou o tren no medio da nada.

Aos previsores que empezaron a levar auga e algo para comer. Ao que se lle atrasou sen motivo. Ao que lle anularon o billete e chegou tarde á previa do Atleti, ¿verdade, Luis?

Cambios na experiencia ferroviaria

Antes, eramos os especialistas en chegar con cinco minutos á estación, mochila, billete no móbil e correr polo andén, lembrando tempos universitarios cando a mesma escena che poñía nun talgo que tardaba oito horas.

Naqueles anos, baixabas —porque se baixa a Málaga e se sobe a Madrid— cos apuntes da universidade e coa intención de estudar; agora compras dous xornais e sabes que, cando chegues a Madrid, só che deu tempo a ler un.

O mesmo á volta, cando á hora da cea puideches facer parada técnica en El Brillante a coller un bocata. Agora, os prudentes chegan con moito tempo á estación e o persoal así o recomenda.

Pasoume en Córdoba hai pouco máis dun mes. Lío na estación. Persoal con megafonía dando indicacións sobre colas. A de Madrid, a de Málaga.

Pasito a pasito cara un aspecto máis estación India, como cando en Atocha a falta de asentos é tan notoria que moitos se sentan no chan.

Diante das protestas dunha parella que perdía o tren pola cola, unha empregada da estación explicou: «É que hai que vir con tempo». «Pois antes non, e iso era a vantaxe do tren», contestou un deles.

Asentín, claro, lembrándome da historia das esixencias dos aeroportos. Íamos sen tempo