Adeus a Elvira Rey, a avoa de Carballedo que viviu 104 anos

Carballedo está de loito. A veciña máis lonxeva e querida do municipio, Elvira Rey Vázquez, finou aos 104 anos deixando unha pegada imborrable na comarca da Ribeira Sacra. Natural de Santa Eulalia de Bubal, esta muller entregou toda a súa vida ao campo e á súa familia, converténdose nun referente da memoria viva da provincia de Lugo.

A noticia da súa morte causou unha fonda tristeza na parroquia onde residía e en todo o concello. O funeral e enterro celebráronse na igrexa parroquial de Santa Eulalia de Bubal, cunha nutrida presenza de veciños e familiares que quixeron darlle o último adeus. Non era para menos: Elvira non só era a avoa de Carballedo, senón unha das persoas de maior idade de toda a provincia.

Unha vida dedicada ao campo e ao fogar

Quen a coñeceron destacan o seu carácter afable e a súa entrega total ás tarefas agrícolas e domésticas. Viúva e nai de dous fillos, Elvira representaba a esa xeración de mulleres galegas que o deron todo sen esperar nada a cambio. Durante máis dun século, foi testemuña de transformacións sociais e políticas que cambiaron para sempre a Galicia rural.

Viviu dúas guerras mundiais, unha Guerra Civil, a ditadura, a Transición e a democracia plena. Pero ela nunca abandonou a súa terra. Aí está a clave da súa lonxevidade, segundo quen a trataron: o apego ao sinxelo, o traballo diario e o cariño dos seus. Demasiado tempo para unha soa vida, pero nunca suficiente para quen a rodeaban.

O adeus dunha parroquia enteira

A igrexa de Santa Eulalia de Bubal quedou pequena para acoller a quen quixeron despedila. Veciños de todas as idades, familiares chegados de distintos puntos da provincia e autoridades locais déronse cita nun acto que transcendeu o puramente relixioso. Era o recoñecemento a unha traxectoria vital que merecía ser celebrada.

Non é menor o dato de que Carballedo perde con ela á súa veciña máis emblemática. Nun momento en que a Galicia interior loita contra a despoboación, figuras como Elvira representaban o arraigo, a continuidade e a memoria colectiva dos pobos. A súa ausencia deixa un baleiro difícil de encher.

Un legado que transcende xeracións

Elvira Rey Vázquez non foi unha figura pública nin ocupou cargos relevantes. A súa grandeza residía no cotián: en ter criado os seus fillos, en ter traballado a terra ata idades avanzadas e en ter sido un piar para a súa comunidade. Nunha época onde todo se mide pola velocidade e a produtividade, a súa vida convida á reflexión sobre o que realmente importa.

Cómpre lembrar que non é a primeira vez que a Ribeira Sacra despide a unha das súas veciñas centenarias. Hai apenas uns meses, en maio de 2026, finaba aos 103 anos Dorinda Moure Hermida, a avoa de Chantada. E nesa mesma liña, a avoa da Chaira cumpriu 108 anos en Meira, celebrando coa súa familia. Son historias que falan dunha Galicia que resiste, que envellece con dignidade e que non se rende.

A cifra fala por si soa: 104 anos. Máis dun século de vida que merece ser contado. Non como unha anécdota curiosa, senón como un testemuño do que fomos e do que aínda podemos ser. Porque en cada pobo de Galicia hai unha Elvira, unha muller anónima que construíu o país que hoxe coñecemos.

Agora, Carballedo queda sen a súa avoa. Pero o seu recordo perdurará en cada casa, en cada campo, en cada conversa dos que tiveron a sorte de coñecela. A pregunta que queda no aire é se saberemos valorar a tempo a quen, como ela, son a memoria viva da nosa terra. Ojalá a resposta sexa que si.