Adeus á "débeda cero": o Concello de Ourense déixase afogar polos números vermellos

O Ministerio de Facenda deixou caer un dato que cambia por completo o panorama financeiro do Concello de Ourense. As cifras oficiais confirman un afundimento estrepitoso do saneamento económico local, elevando a débeda viva ata os 2,93 millóns de euros tras anos de xactancia institucional. Un golpe brutal sobre a mesa para unha cidade que xa arrastraba un historial nefasto na xestión dos seus pagamentos a provedores.

O fin dun espeixismo financeiro

A ninguén se lle escapa que manter unhas arcas municipais saneadas require dunha disciplina férrea e de moita previsión. Pois ben, ese esforzo de anos esvaeceuse na capital ourensá a un ritmo alarmante. Os datos publicados este martes polo departamento estatal, correspondentes ao peche de 2025, revelan unha realidade grosa e sen maquillaxe. O equipo de goberno local cuadruplicou a súa débeda viva ao longo dun só exercicio. Tempo de máis ao bordo do precipicio.

Ata agora, o discurso oficial presumía constantemente de ter acadado unha especie de Santo Graal económico: a cobizada «débeda cero». Era un eslogan que se repetía en cada comparecencia pública, en cada nota de prensa e en cada pleno municipal. Non obstante, abonda con mirar as follas de cálculo de Facenda para decatarse de que a estratexia cambiou de forma radical. As liñas de crédito coas entidades bancarias dinamitáronse pola vía rápida. A consecuencia directa é ese burato de case tres millóns de euros que agora colga como unha lousa sobre o Pazo do Rei.

O lastro asfixiante cos provedores

Convén lembrar que este afundimento das contas non chega de forma illada, senón que se suma a un problema endémico moito máis visible nas rúas da cidade. O Concello de Ourense xa arrastraba unha pesada carga, xa que ostenta a dubidosa honra de liderar o ranking de España como a cidade con maior débeda por habitante cos seus provedores. Unha mancha negra no expediente económico local que lastra o día a día de centos de pequenos comercios e contratistas da comarca.

Pagar a tempo aos provedores non é un capricho contable nin un detalle menor. É, nin máis nin menos, manter o pulso económico de toda unha zona. O tecido empresarial dunha provincia como a nosa sostense en gran medida na liquidez dos contratos públicos. Desde a empresa de reformas que arranxa un polideportivo municipal ata a imprenta local que fabrica os carteis das festas, todos dependen de que a Administración cumpra cos seus prazos. Cando o Concello atrasa estes pagamentos, está obrigando aos autónomos a tirar de créditos bancarios para poder pagar os soldos dos seus traballadores. Un círculo vicioso que asfixia a quen menos defensas ten. Non parece casualidade que, ao mesmo tempo que se dispara a débeda coa banca, se manteña a asfixia financeira co comercio local.

Un cinto apertado que acabou reventando

Quen teña memoria recordará os tempos nos que a contención do gasto era o grande argumento de peso na política municipal. As primeiras espadas do goberno local lucían o cinto apertado coma se dun trofeo se tratase. A política municipal ten, a miúdo, unha memoria de peixe. Os grandes titulares augurando unha etapa de bonanza sen precedentes contrastan de maneira brutal coa crueza dos rexistros oficiais do Estado. Hoxe, ese relato de prosperidade veuse absolutamente abaixo.