Portomarín está de luto. A morte de Roberto Rodríguez, guitarrista e fundador da banda Los Jorobados del Miño, deixou un baleiro difícil de encher na comarca de Lugo. Non era só un músico. Era un home polifacético, cunha traxectoria que abrangue a política municipal, o volante dun autobús e o soño de percorrer o mundo en autocaravana. A súa saída prematura, tras unha longa enfermidade, consternou aos que o coñeceron.
Fillo do histórico alcalde Eloy Rodríguez, que gobernou o concello durante trinta anos, Roberto levaba o peso dun apelido coñecido na vila. Pero el forxou o seu propio camiño. Feito coas cordas dunha guitarra eléctrica, co humor como escudo e cunha vitalidade que, a pesar dos reveses, nunca se apagou por completo.
O rock como refuxio e bandeira
Roberto Rodríguez era, ante todo, un apaixonado da música. Desa paixón naceu Los Jorobados del Miño, unha banda de rock que el mesmo fundou xunto a un grupo de amigos. O proxecto permitiulle subir a decenas de escenarios e festivais, sobre todo na provincia de Lugo. Non era un grupo calquera: era a banda sonora dunha xeración en Portomarín, a que creceu entre acordes e letras que falaban da terra e da vida.
A música foi a súa válvula de escape, tamén nos momentos difíciles. Retirado dende hai anos como consecuencia dun accidente, Roberto atopou nas cancións unha forma de seguir conectado co mundo. Quen o trataron destacan o seu sentido do humor e a súa capacidade para non renderse. A cifra fala por si soa: décadas dedicadas a un soño colectivo.
Da política local á estrada
Pero Roberto non vivía só do rock. Tamén probou sorte na política municipal, un ámbito que coñecía ben polo seu pai. Incorpórase primeiro a unha candidatura independente e, máis tarde, deu o salto ás filas do Partido Popular. Baixo esas siglas foi concelleiro durante catro anos, sempre na oposición. Non era un político ao uso: prefería a cercanía do trato directo aos discursos de salón.
En 2023 deu un novo paso. Encabezou a lista dunha formación independente que se presentou baixo o paraugas de Interior Galego Vivo. Non conseguiu representación, pero demostrou que seguía crendo na posibilidade de cambiar as cousas dende o local. A ninguén se lle escapa que a política nunha aldea pequena ten algo de vocación e moito de servizo.
Alén dos escenarios e das sesións, Roberto traballou durante anos como patrón dunha embarcación e como conductor de autobuses na empresa familiar. Dous oficios que falan do seu carácter: moverse, levar a outros, estar na estrada. De feito, un dos seus grandes soños era percorrer o mundo a bordo da súa autocaravana. Non puido cumprilo por completo, pero os que o coñeceron saben que nunca deixou de mirar ao horizonte.
Unha perda que dóe na comarca
A noticia do seu fallecemento correu como pólvora por Portomarín e os pobos do entorno. As redes sociais encheronse de mensaxes de despedida, de anécdotas compartidas, de fotos daqueles concertos nos que Los Jorobados do Miño facían vibrar ao público. O mundo musical da provincia de Lugo perdeu a un dos seus. E a política local, a un home que, a pesar de non haber alcanzado grandes cotas de poder, nunca deixou de intentalo.
Roberto Rodríguez tiña outros irmáns, pero un deles tamén faleceu hai anos. Outra sombra nunha vida que, a pesar dos golpes, soubo manter o sorriso. O seu legado non está nos cargos que ocupou nin nos discos que gravou —que non foron moitos—, senón na memoria dos que o viron tocar, rir e soñar.
Aí está a clave. Nun tempo no que todo parece pasar rápido, a morte dun músico de pobo, dun concelleiro sen acta, dun condutor con ganas de estrada, recordános que as vidas non se miden en titulares. Métranse nas pegadas que deixan. E Roberto Rodríguez deixou as súas.
