Portomarín está de loito. A morte de Roberto Rodríguez, guitarrista e fundador da banda Los Jorobados del Miño, deixou un oco difícil de encher na comarca de Lugo. Non era só un músico. Era un home polifacético, cunha traxectoria que abranguía a política municipal, o volante dun autobús e o soño de percorrer o mundo en autocaravana. O seu prematuro adeus, tras unha longa enfermidade, consternou a quen o coñeceron.
Fillo do histórico alcalde Eloy Rodríguez, que gobernou a localidade durante trinta anos, Roberto levaba o peso dun apelido coñecido na vila. Pero el forxou o seu propio camiño. Fíxoo coas cordas dunha guitarra eléctrica, co humor como escudo e cunha vitalidade que, a pesar dos reveses, nunca se apagou del todo.
O rock como refuxio e bandeira
Roberto Rodríguez era, ante todo, un apaixonado da música. Desa paixón naceu Los Jorobados del Miño, unha banda de rock que el mesmo fundou xunto a un grupo de amigos. O proxecto permitiulle subir a decenas de escenarios e festivais, sobre todo na provincia de Lugo. Non era un grupo calquera: era a banda sonora dunha xeración en Portomarín, a que creceu entre acordes e letras que falaban da terra e da vida.
A música foi a súa válvula de escape, tamén nos momentos difíciles. Retirado desde había anos a consecuencia dun accidente, Roberto atopou nas cancións unha forma de seguir conectado co mundo. Quen o trataron destacan o seu sentido do humor e a súa capacidade para non se render. A cifra fala por si soa: décadas dedicadas a un soño colectivo.
Da política local á estrada
Mais Roberto non vivía só do rock. Tamén probou sorte na política municipal, un ámbito que coñecía ben polo seu pai. Incorporouse primeiro a unha candidatura independente e, máis tarde, deu o salto ás filas do Partido Popular. Baixo esas siglas foi concelleiro durante catro anos, sempre na oposición. Non era un político ao uso: prefería a proximidade do trato directo aos discursos de salón.
En 2023 deu un novo paso. Encabezou a lista dunha formación independente que se presentou baixo o paraugas de Interior Galego Vivo. Non logrou representación, pero demostrou que seguía crendo na posibilidade de cambiar as cousas desde o local. A ninguén se lle escapa que a política nunha vila pequena ten algo de vocación e moito de servizo.
Mais aló dos escenarios e dos plenos, Roberto traballou durante anos como patrón dunha embarcación e como condutor de autobuses na empresa familiar. Dous oficios que falan do seu carácter: moverse, levar a outros, estar na estrada. De feito, un dos seus grandes soños era percorrer o mundo a bordo da súa autocaravana. Non puido cumprilo del todo, pero quen o coñeceron saben que nunca deixou de mirar ao horizonte.
Unha perda que doe na comarca
A noticia do seu falecemento correu como a pólvora por Portomarín e as aldeas do contorno. As redes sociais encheron de mensaxes de despedida, de anécdotas compartidas, de fotos daqueles concertos nos que Los Jorobados del Miño facían vibrar ao público. O mundo musical da provincia de Lugo perdeu a un dos seus. E a política local, a un home que, a pesar de non ter alcanzado grandes cotas de poder, nunca deixou de intentalo.
Roberto Rodríguez tiña outros irmáns, mais un deles tamén faleceu hai anos. Outra sombra nunha vida que, a pesar dos golpes, soubo manter o sorriso. O seu legado non está nos cargos que ocupou nin nos discos que gravou —que non foron moitos—, senón na memoria de quen o viron tocar, rir e soñar.
Aí está a clave. Nuns tempos nos que todo parece pasar rápido, a morte dun músico de vila, dun concelleiro sen acta, dun condutor con ganas de estrada, recórdanos que as vidas non se miden en titulares. Mídense nas pegadas que deixan. E Roberto Rod
