A actualidade informativa vese marcada por cbgb teatro real: espejismo punk, un acontecemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes acontecementos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
Un concerto histórico no Teatro Real
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Non soara nin medio acorde cando Patti Smith (Chicago, 1946) asomou a súa longa melena prateada no Teatro Real de Madrid e o auditorio caiu. Todos en pé nunha ovación de case un minuto.
Seguro que cando se subiu a aquel escenario da igrexa de St. Mark por primeira vez, en 1971, nin se lle pasou pola cabeza que algún día actuaría nun santuario da ópera como este. Onte, non obstante, encheu ata o último palco.
Aquela primeira vez en Manhattan foi un escándalo, pois ninguén se atrevera a recitar acompañado dunha guitarra eléctrica —e menos unha muller— nun templo da poesía clásica como ese.
Daquela tarde Smith abriu o seu recital co famoso primeiro verso de ‘Gloria’, «Xesús morreu polos pecados dalguén, pero non polos meus». Tamén onte á noite.
No Real soaron en perfecto orde os temas de ‘Horses’, o célebre álbum de debut ao que Smith rendía homenaxe no cincuenta aniversario da súa publicación.
Un concerto especial que só ofrecerá en outras seis cidades europeas e que transcorreu durante case dúas horas co vento a favor. Patti xa gañara o partido antes de saír a xogalo.
Momentos destacados e homenaxes
Co reggae de ‘Redondo Beach’ e esa relación lésbica de final tráxico, puxo a bailar ao Real; con esa mestura de punk e free jazz de ‘Birdland’, arrincou os aplausos de todos, e con ‘Free Money’, entre a ternura e a desesperación dunha nai que loita por liberarse da pobreza, confirmou que tiña o público no peto.
Incluso a 70 euros a butaca máis barata e sen visibilidade e 225 a máis cara. Alguén dixo CBGB?
Ao igual que en St. Mark, alí estaba onte Lenny Kaye, á súa dereita, facendo soar a guitarra «coma un accidente de coche», tal e como lle pediu a moza Patti cando o reclutou para aquel primeiro concerto. Á súa esquerda, con outra guitarra, o seu fillo, Jackson Smith.
«Agora tedes que cambiar o vinilo á cara B», comentou mentres manipulaba un tocadiscos imaxinario, en referencia a ‘Horses’.
‘Land: Horses / Land of a Thousand Dances / La Mer(de)’, coa protagonista arengando ás masas a base de berros como nunha misa de gospel, pechouse o homenaxe a este disco que cambiou a vida de varias xeracións e de bandas como R.E.M., Radiohead, Nirvana ou Pearl Jam, por citar algunhas.
Antes do descanso, un seguidor escapouse ao escenario para regalarlle un ramo de flores.
Kaye e os seus entretiveron ao público durante uns minutos con versións como ‘Marquee Moon’, de Televisión, e Smith regresou co seu clásico chaleco negro e palabras de agradecemento para Gay Mercader, o promotor que a trouxo por primeira vez a España en 1976 e que agora vive felizmente retirado nunha masía perdida nos bosques de Gerona, pero que onte veu á capital para saudar unha vez máis á súa vella amiga.
Interpretou éxitos doutros discos, como ‘Dancing Barefoot’ e ‘Ghost Dance’. Tivo un recordo para Palestina con ‘Peaceable Kingdom’ e outro para «o mellor noivo do mundo», o seu marido falecido Fred ‘Sonic’ Smith, con ‘Because The Night’.
O concerto precipitou cara ao final con toda a audiencia de pé, berrando como nun partido de fútbol: «¡Oeeee,
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.