Análise: onde está España?

Nun acontecemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, ¿onde está España?. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A Festa Nacional de España, na que se conmemora o Descubrimento de América, é, ademais dun acto de memoria histórica nacional, unha ocasión para lembrar a vocación internacional que sempre tivo o noso país. Que esa vocación se plasmase no século XV como o anticipo do que habería de ser un imperio, idea hoxe rexeitada polo revisionismo con enfoque contemporáneo, non diminúe a dimensión do que entón era un proxecto hispánico para o mundo coñecido e aínda por coñecer. A plasmación da Festa Nacional nun grande desfile militar, como o que onte percorreu as rúas de Madrid, tamén resulta coherente pola vinculación íntima das Forzas Armadas cos compromisos internacionais máis significativos que ten contraídos o noso país. A pregunta que o panorama actual invita –ou obriga, mellor dito– a facerse é onde está España no mundo actual. En apenas unha semana, unha sucesión de acontecementos deu a medida da nosa política exterior e a explicación das razóns polas que España quedou fóra dos circuítos de confianza –distintos dos circuítos institucionais– dos países que lideran o mundo occidental. A servidume imposta por Pedro Sánchez sobre esa política exterior está a cobrarse un prezo que non fixemos máis que comezar a cuantificar. A obsesión antiisraelí do Goberno desposuíu a España da súa capacidade de interlocución coas partes enfrontadas, malgastando ese capital político adquirido desde o goberno de Felipe González, anfitrión en 1991 da Conferencia de Paz entre Israel e os países árabes, xunto a Palestina, que allanou o camiño para os posteriores acordos de Oslo. Hoxe España está descolocada ante o futuro do alto o fogo entre Hamás e Israel, por moito que Sánchez recibise unha invitación protocolaria de Exipto, tras a viaxe exitosa dos Reis de España a ese país. Os excesos habituais do presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, non deberían levar ao Goberno español a equivocarse sobre a mensaxe de fondo do republicano, cando, en presenza do presidente de Finlandia, lle suxeriu que expulsasen a España da OTAN por non chegar a un gasto en defensa equivalente ao 5 por cento do Produto Interior Bruto. Aínda que se trate dun exceso do presidente Trump, si evidencia que España está na axenda conflictiva dos aliados atlánticos, froito da escasa ou nula confianza que xera Sánchez entre eles, ao asinar un compromiso do que logo se desentendeu. Para rematar o seu desprestixio na política de seguridade colectiva, a Comisión Europea lembrou ao presidente do Goberno que as inversións contra o cambio climático non poden computarse como gasto en defensa. Os xogos de trilero non funcionan con países que apostan forte por opoñerse á ameaza rusa. E se a proxección española en Oriente Próximo está anulada e se a confianza do eixo atlántico en España está en precario, a concesión do Nobel da Paz a María Corina Machado desvela os disfraces das complicidades da esquerda española coa ditadura bolivariana que dirixe Nicolás Maduro. O Goberno español non foi capaz de felicitar a unha líder democrática no exilio, hispanoamericana, presa dos seus vínculos directos e indirectos –pero todos pasados polo filtro de Rodríguez Zapatero– cun réxime sinalado e tratado como un narcoestado. Non hai área estratéxica para España na que non se identifique a pegada do sectarismo sanchista, triste contraste coas aspiracións españolas de universalidade que, con todas as súas luces e sombras, sen fanat