Análise: Dos Hermanas rende-se ante a súa Virxe de Valme baixo un intenso sol de outubro

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, dúas irmás rendense ante.

Os detalles que foron xurdindo revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Dos Hermanas comezaba moi cedo a xornada deste domingo, o tres de outubro, o do seu romaría, o de Valme. A misa de romeiros na parroquia de Santa María Magdalena ás seis da mañá presidíaa o director espiritual da hermandade, Manuel Sánchez de Heredia, e cantabaa o coro da Protectora. E ao termo, nervios, emoción e recordos contemplando á Virxe antes de ser trasladada á súa carreta. Minuto antes, María Luisa Díaz, a súa camarera, retocábaa co seu habitual celo e agarimo especial, e mirábaa en silencio cun profundo sentimento, como leva anos facendo. Repique de campás, aplausos e himnos sonaban case ao unísono para subir á Virxe á súa carreta, cun intenso perfume a nardos. A Virxe lucía o manto azul e ouro e relucía na súa carreta amarela e branca. Os seus boeiros, guiando á perfección á Luz que máis brilla no outubro nazareno e que cada vez irradia máis a súa Protección. E entón si, comezaba o camiño coa irmá maior á fronte, Isabel María Caballero, arroupada pola súa xunta de goberno e autoridades: o alcalde da localidade, Francisco Rodríguez, e parte da Corporación; o subdelegado do Goberno, Francisco Toscano; o tenente coronel xefe do Batallón de Transmisións III/22, Vicente Rodríguez Polvillo; o comisario da Policía Nacional, José Luis Valverde; o tenente coronel da Garda Civil da Comandancia de Montequinto; e o intendente de Policía Local, Francisco Monge, entre outros. A multitude de fieis, moitísimas vestidas de flamenca, camiñaba ante a carreta da Virxe, de cor amarela e branca, ton que era o preferido de Juan Gómez Justiniano, un gran devoto de Valme que viviu a súa última romaría en 2024. Na esquina de Melliza, as irmás Tere e Charo Justiniano cos seus familiares, cuxo avó deseñou a carreira da Virxe, e tamén Juanita Jiménez no seu balcón coa súa inseparable filla Fátima. Na rúa Botica cantou a salve o Coro. Ao mesmo tempo producironse varias chuvias de pétalos e unha especial, con tons verdes e brancos na Peña Bética nazarena. Manolo Moreno, irmán maior da Coronación, co seu sombreiro miraba emocionado á súa Virxe no ano no que faltaba a súa irmá Carmela, pero rodeado de fillos e netos. A Virxe emprendeu o camiño pola estrada vella pasadas as dez da mañá e alcanzou a Ermida de Cuarto sobre as dúas da tarde, celebrándose alí a Santa Misa. O camiño de ida estivo marcado polas altas temperaturas, o sol dominou toda a xornada e a estancia en Cuarto foi moi calorosa, impropia dun mes de outubro; tanto que nalgunhas reunións esgotouse a auga antes que calquera outra bebida. Así mesmo, había moi xente nos arredores da Ermida e pouca sombra, algo que provocou menos cante e baile porque a pleno sol non se podía estar. A pesares diso, nin xinetes nin flamencas perderon a compostura. E se alguén non levaba unha flor, un cepillo ou un alfiler ben posto, alí estaba Paco Chamorro para arranxalo. Unha vez que o sol foi dando paso á lúa, o alivio apreciouse entre os romeiros e os nardos comezaron a desprender o seu cheiro. As reunións familiares son unha tradición na romaría. Así a galera de As primas reúne ás ‘Chaparrejas’, onde a maior, a octoxenaria Pepa, non falta a todo o que se organiza en torno a Valme como o Rosario en Cuarto e volve feliz de ver ás súas fillas Rocío e Chari cos seus netos Miguel, Víctor e María, os seus maridos e as súas sobriñas vivindo Valme como ela lles inculcou. A galera de ‘Los malacara’ reúne á familia Rincón, os seus co