Análise: graxa parda e como mantén a presión arterial

Os últimos acontecementos relacionados con explicacións sobre como a graxa parda se mantén xeraron un intenso debate na opinión pública.

Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Un novo estudo sobre a graxa parda

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A obesidade causa hipertensión. A hipertensión causa enfermidades cardiovasculares. E as enfermidades cardiovasculares son a principal causa de morte en todo o mundo.

Aínda que o vínculo entre a graxa e a hipertensión é claramente central nesta cadea, a súa base biolóxica permaneceu incierta durante moito tempo. Que ten a graxa que afecta a función vascular e o control da presión arterial?

Un novo estudo publicado na revista Science evidencia como a graxa beixe termoxénica, un tipo de tecido adiposo distinto da graxa branca que axuda o corpo a queimar enerxía, influúe directamente na regulación da presión arterial.

Baseándose na evidencia clínica de que as persoas con graxa parda teñen menor risco de hipertensión, un equipo da Universidade Rockefeller (EUA) creou modelos de rato incapaces de formar graxa parda (o depósito de graxa termoxénica en ratos máis semellante á graxa parda humana adulta) para observar que ocorre cando se perde este tecido.

Descubriron que a ausencia de graxa parda aumenta a sensibilidade dos vasos sanguíneos a unha das hormonas vasoconstrictoras máis significativas, a angiotensina II, e que bloquear unha encima implicada na rigidez vascular e na interrupción da sinalización normal pode restaurar a función vascular saudable en ratos.

Publicados en Science, estes resultados revelan un mecanismo previamente descoñecido que impulsa a hipertensión e apuntan cara a terapias máis precisas dirixidas á comunicación entre a graxa e os vasos sanguíneos.

Mecanismos biolóxicos e achados clave

«Sabemos desde hai moito tempo que a obesidade aumenta o risco de hipertensión e enfermidades cardiovasculares, pero nunca se comprendera completamente a bioloxía subxacente», afirma Paul Cohen, director do Laboratorio de Metabolismo Molecular Weslie R. e William H. Janeway.

«Agora sabemos que non é só a graxa en si, senón o tipo de graxa, neste caso, a graxa parda, o que influencia o funcionamento da vasculatura e regula a presión arterial de todo o corpo.»

Cohen e os seus colegas sabían que a graxa parda podería ofrecer pistas sobre a hipertensión. Presente en recén nados, animais e en algúns adultos (normalmente ao redor do pescozo e os ombreiros), a graxa parda queima enerxía e xera calor, ao contrario da graxa branca, que almacena calorías.

Estudos previos mostraron que as persoas con maior cantidade de graxa parda teñen menor probabilidade de hipertensión e outros trastornos cardiometabólicos. Non obstante, estes datos só permitían establecer correlacións; demostrar causalidade requiría experimentos controlados no laboratorio.

«Sabíamos que existía un vínculo entre o tecido adiposo termoxénico (graxa parda) e a hipertensión, pero non entendíamos o mecanismo exacto», explica Mascha Koenen, investigadora posdoutoral no laboratorio de Cohen.

O equipo deseñou modelos de rato sans, agás por unha variable: a perda completa da identidade da graxa beixe, a contraparte murina da graxa parda inducible en adultos humanos.

Ao eliminar o xene Prdm16 especificamente nas células adiposas, os investigadores suprimiron selectivamente a identidade da graxa beixe, illando esta variable de factores de confusión como a obesidade ou a inflamación.