Jaime Noguerol recorda a figura de Raúl, un xornalista manchego cuxa morte espertou recordos e anécdotas entre os seus colegas e amigos. Nunha columna publicada o 15 de marzo de 2026, o autor repasa a vida de Raúl, as súas tertulias en Madrid e os seus anos na prensa, e subliña por que a súa figura representa a unha xeración periodística que está a desaparecer. As evocacións transcorreron entre cafés, encontros no teatro e episodios que mostran o seu carácter pendencoeiro e vital.
Raúl foi descrito polo columnista como un home que, máis que escribir, vivía para contar historias. Os seus anos no diario Pueblo e as súas tertulias no histórico Café Gijón marcaron a súa formación e a súa fama. Neles compartiu con poetas e amigos conversas longas que definiron o seu estilo directo e proclive ao risco.
O autor tamén recorda a súa relación cos poetas e artistas da época. Entre eles, a influencia do poeta Carlos Oroza e a xenerosidade do pintor Laxeiro, que adoitaba invitar a café e cruasán a quen pasaba pola súa mesa. Esas escenas debuxan o panorama cultural de Madrid nos anos setenta e a vida bohemia que alimentou a moitas plumas do xornalismo.
Un xornalista de raza
Noguerol subliña que Raúl pertencía a unha estirpe de xornalistas cuxa experiencia vital era parte esencial do seu oficio. Aprendían a escribir cun ritmo herdado da oralidade poética e de noites interminables de conversación. En opinión súa, sen esa experiencia, dificilmente habería historias que merezan ser contadas.
O texto recorda a outros cronistas e columnistas que marcaron unha época e que foron referentes para Raúl. Entre eles, cita voces como Haro Tecglen, Manuel Vicent e Umbral, figuras ás que admiraba pola súa agudeza e pola súa capacidade de converter a anécdota en reflexión.
Anécdotas e desafíos
Varias anécdotas contadas na columna ilustran o carácter imprevisible e provocador de Raúl. Unha delas, narrada polo seu amigo Pepe Díaz, mostra a súa tendencia á bravuconada e á confrontación, ata o punto de ameazar con un duelo a quen o insultou.
«Citote a un duelo, busca padrinos. Teño na casa a folla curva dun sable.»
Outra historia, contada polo poeta Víctor Campio, sitúa a Raúl e a outros nunha vila de Cuenca, onde o xornalista presumía dun comportamento imprudente cunha pasaxeira de autobús. A situación desembocou nunha pelexa cun compañeiro que resultou ser o marido da muller mencionada.
«Vino de Madrid no autobús. Senteime ao lado dunha muller branca con traxe azul e pendientes arabescos. Estaba moi boa…
Estas anécdotas, recorda Noguerol, non son para ensalzar faltas, senón para trazar o perfil humano de alguén que viviu e escribiu sen pudores. Raúl foi, segundo o autor, un pícaro e un golfo na mellor acepción: alguén que soubo converter o risco en material periodístico.
A súa traxectoria na prensa e as súas tertulias con escritores e artistas deixan un legado de crónicas afiadas e columnas memorables. Para moitos colegas, a súa marcha supón o fin dunha etapa do xornalismo español marcada polo cara a cara nos cafés e pola conversa prolongada.
Nun outro plano, a columna lembra tamén a recente función no Teatro Principal de José Sacristán, coa obra que el mesmo escreveu en homenaxe a Fernando Fernán Gómez. A velada serve de contrapunto: a presenza de vellos referentes culturais que seguen activándose nos escenarios, mentres outras figuras se ausentan.
Nun momento máis íntimo, Sacristán contou a Noguerol un detalle doméstico que provocou risa: atribuíu parte da súa lonxevidade aos alhos de Chinchón e suxeriu compralos no mercado do seu pobo. Esa imaxe —a dun actor veterano recomendando un remedio popular— remata a colección de personaxes que pobran a columna.
Para pechar, o autor menciona a exposición da ilustradora Alba Fernández, «Un mundo por pensar», que se inaugurará en Dodo Dadá e que considera «altamente recomendable». É un guiño á continuidade cultural fronte ás perdas persoais e profesionais.
A despedida de Raúl, conclúe Noguerol, non é só a dun colega; é a dunha forma de entender o xornalismo: calleiro, conversado, xogador e ás veces perigoso. Coa súa partida quedan as historias, as voces e, sobre todo, a memoria de moitas tardes ao redor dunha taza de café.
Pódete interesar:
