O colapso do sistema ferroviario en Galicia alcanzou niveis de insostentabilidade clamorosos durante este segundo día consecutivo de incidencias graves. Segundo adiantou La Voz de Galicia, a situación derivou en escenas dantescas no pleno mes de xullo, con convoyes convertidos en trampas térmicas e atrasos que multiplican por tres a duración habitual dos traxectos. Pasaxeiros que debían cubrir unha ruta estándar de cinco horas víronse atrapados nunha agonía de trece, soportando temperaturas que alcanzaron os 43 graos no interior dos vagóns, todo isto sen ningún tipo de ventilación. Ante este panorama desolador, moitos usuarios optaron por a fuga literal, abarrotando as plataformas compostelanás e tirando do seu bolso para alugar vehículos co único obxectivo de non perder as súas conexións cara Madrid ou regresar ás súas localidades de orixe.
Un sistema ao borde do colapso térmico
Pocas veces o abandono estrutural percíbese dunha forma tan agobiante e física. Viaxar en tren pola comunidade galega converteuse, nos últimos días, nunha roleta rusa lóxica onde o perdedor paga coa súa saúde e o seu tempo. Quen se sentaba a esperar nas plataformas da estación de Santiago este segundo día de alteracións enfrontábase á crúa realidade dun servizo público profundamente maltrecho. A cadea de fallos provocou que o que debería ser unha viaxe tranquila e de cinco horas terminase converténdose nunha odisea interminable de trece. Demasiado tempo.
A cifra dos 43 graos dentro dos convoyes non é un simple dato meteorolóxico; supón unha ameaza directa para a saúde pública. A ninguén se lle escapa que someter a un grupo de persoas, moitas delas obrigadas a viaxar a pé pola acumulación de atrasos e a falta de plazas, a un forno sen renovación de aire roza os límites do permisible por calquera norma de seguridade. A falta de mantemento preventivo ou a incapacidade dos sistemas de climatización para soportar temperaturas estivais evidencia un desprezo absoluto cara ao usuario. O certo é que non se pode esixir paciencia a quen está sufrindo un quadro de deshidratación tras ter pagado o seu billete.
Dos andenes ás axencias de alugueiro
Desesperados pola absoluta imposibilidade de planificar as súas vidas, os viaxeiros buscaron refuxio na rede de carreiras. A imaxe de pasaxeiros galegos viaxando a pé ou abarrotando as axencias para alugar coches particulares reflicte o fracaso estrondoso da rede pública de transportes. Non se trata dunha mera cuestión de preferencias ou comodidades, senón de pura supervivencia laboral e persoal. Quen necesita viaxar á capital de España ou desprazarse entre as principais cidades galegas non pode permitirse o luxo de perder un día enteiro de traballo pechado nun vagón detido no medio da vía.
O custo económico desta ineficacia recae, de forma directa e inxusta, sobre o bolso do cidadán. Ter que pagar un billete de tren para logo verse na obriga de asumir o gasto dun vehículo de alugueiro configura un escenario de clara discriminación. Dificilmente pode o Estado seguir vendendo a ilusión dunha mobilidade sostible e ecolóxica cando é o propio sistema ferroviario o que empurra á cidadanía á dependencia do vehículo privado por pura desesperación. A xestión destas incidencias demostra unha falta absoluta de plans de contingencia eficaces.
