O colapso do sistema ferroviario en Galicia acadou niveis de insostibilidade clamorosos durante este segundo día consecutivo de incidencias graves. Segundo adiantou La Voz de Galicia, a situación derivou en escenas dantescas en pleno mes de xullo, con convois convertidos en trampas térmicas e retrasos que multiplican por tres a duración habitual dos traxectos. Pasaxeiros que debían cubrir unha ruta estándar de cinco horas víronse atrapados nunha agonía de trece, soportando temperaturas que acadaron os 43 graos no interior dos vagóns, todo iso sen ningún tipo de ventilación. Ante este panorama desolador, moitos usuarios optaron pola fuxida literal, abarrotando os andés composteláns e tirando do seu peto para alugar vehículos co único obxectivo de non perder as súas conexións cara a Madrid ou regresar ás súas localidades de orixe.
Un sistema ao bordo do colapso térmico
Poucas veces o abandono estrutural se percibe dunha maneira tan agobiante e física. Viaxar en tren pola comunidade galega converteuse, nos últimos días, nunha ruleta rusa loxística onde o perdedor paga coa súa saúde e o seu tempo. Quen se sentaba a esperar nos andés da estación de Santiago este segundo día de alteracións enfrontábase á crúa realidade dun servizo público profundamente maltreito. A cadea de fallos provocou que o que debería ser unha viaxe tranquila e de cinco horas termine converténdose nunha odisea interminable de trece. Demasiado tempo.
A cifra dos 43 graos dentro dos convois non é un simple dato meteorolóxico; supón unha ameaza directa para a saúde pública. A ninguén se lle escapa que someter a un grupo de persoas, moitas delas obrigadas a viaxar de pé pola acumulación de atrasos e a falta de prazas, a un forno sen renovación de aire roza os límites do permisible por calquera norma de seguridade. A falta de mantemento preventivo ou a incapacidade dos sistemas de climatización para soportar temperaturas estivais evidencia un desprezo absoluto cara ao usuario. O certo é que non se pode exixir paciencia a quen está sufrindo un cadro de deshidratación tras pagar o seu billete.
Dos andés ás axencias de aluguer
Desesperados pola absoluta imposibilidade de planificar as súas vidas, os viaxeiros buscaron refuxio na rede de estradas. A imaxe de pasaxeiros galegos viaxando de pé ou abarrotando as axencias para alugar coches particulares reflicte o fracaso estrepitoso da rede pública de transportes. Non se trata dunha mera cuestión de preferencias ou comodidades, senón de pura supervivencia laboral e persoal. Quen necesita viaxar á capital de España ou desprazarse entre as principais cidades galegas non pode permitirse o luxo de perder un día enteiro de traballo encerrado nun vagón detido en metade da vía.
O custo económico desta ineficacia recae, de forma directa e inxusta, sobre o peto do cidadán. Ter que aboar un billete de tren para logo verse na obriga de asumir o gasto dun vehículo de aluguer configura un escenario de clara discriminación. Difícilmente pode o Estado seguir vendendo a ilusión dunha mobilidade sostible e ecolóxica cando é o propio sistema ferroviario o que empurra a cidadanía á dependencia do vehículo privado por pura desesperación. A xestión destas incidencias demostra unha falta absoluta de plans de continxencia eficaces.
A eterna vulnerabilidade do ferrocarril galego
Convén lembrar que o trazado ferroviario en Galicia arrastra un déficit histórico de investimento, planificación e modernización. A rede, maioritariamente non electrificada ou de vía única en gran parte da súa extensión, converte calquera mínima incidencia
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.