Casas “ás cegas”: o rural galego e a febre das gangas

O mercado inmobiliario das aldeas galegas vive un fenómeno inesperado: vivendas vendidas en cuestión de días e compradores que asinan sen poñer un pé na aldea. Os prezos baixos e as ganas de cambio empurran a familias e particulares a lanzarse á caza da ganga rural, dinamizando aldeas despoboadas que, ata hai pouco, semellaban condenadas ao esquecemento.

En concellos de Lugo, Ourense e nas comarcas interiores da Coruña e Pontevedra, axentes inmobiliarios e veciños asisten abraiados a unha avalancha de interese. Casas de pedra, antigas escolas e ata cuadras reconvertidas atopan dono grazas a prezos impensables no mercado urbano. A febre é tal que, segundo responsables locais, unha parte importante dos novos propietarios nin sequera visita a vivenda antes de pechar a operación. Abonda con unhas fotos, un vídeo e a promesa dun contorno tranquilo.

Prezos doutro tempo: a clave oculta tras o boom

Abonda con mirar os portais inmobiliarios para comprobalo: vivendas por 20.000 euros, casas con leira por menos do que custa un garaxe en Vigo ou A Coruña. O dato non é menor. Se nas capitais galegas o prezo medio do metro cadrado rolda os 2.000 euros, en moitas aldeas escasamente poboadas o custo baixa, ás veces, dos 300. Un alto cargo municipal da Terra Chá resúmeo así: hai dous anos, había casas que non se vendían nin por 10.000 euros; hoxe, esas mesmas vivendas reciben tres ou catro ofertas nunha semana.

Canto dura unha ganga no escaparate? Raramente máis de quince días. A maioría dos compradores non é galega. Proceden de Madrid, Cataluña, o País Vasco e, ultimamente, de países europeos onde a vida rural se valora case como un luxo. Unha persoa dedicada a xestionar ventas na comarca do Deza recoñece que a maioría das chamadas chega de fóra. “Queren espazo, natureza e silencio, e buscan prezos que no seu entorno serían impensables”.

Vender sen ver: a nova normalidade rural

Non é habitual, pero agora pasa case a diario: operacións pechadas sen visita previa. Un responsable do sector inmobiliario na provincia de Lugo conta que a confianza disparouse grazas ás visitas virtuais e á urxencia por non quedar sen a ganga. “Hai quen compra só vendo o vídeo e pedindo un par de fotos extra”, confirma. Demasiado rápido, segundo algúns veciños de aldeas que temen o desembarco de novos propietarios desconectados da realidade local.

Os vendedores, pola súa banda, apenas o poden crer. Tras anos con carteis de “véndese” que ninguén miraba, agora reciben chamadas mesmo de investidores que buscan rehabilitar para alugar. Unha fonte xudicial de Ourense apunta que, nos últimos seis meses, as notaría s rurais rexistraron un aumento significativo de escrituras por compravenda de vivendas con prezos inferiores a 30.000 euros. “Non o víamos en décadas”, admite.

O contexto: despoboamento, pandemia e novas oportunidades

Convén lembrar que o éxodo rural en Galicia deixou miles de casas baleiras, moitas en ruínas, durante as últimas décadas. A pandemia da COVID-19 acelerou o desexo de escapar das cidades, pero o fenómeno non se freou tras a crise sanitaria. Ao contrario. As restricións nas urbes, o auxe do teletraballo e o cansazo dos prezos urbanos fortaleceron a aposta por unha vida máis pausada, aínda que sexa a costa de lanzarse á piscina sen mirar demasiado o fondo.

Non semella casualidade que, tras o confinamento, concellos como os do Courel, O Incio ou Xermade recibiran un aluvión de consultas sobre vivendas “das de antes”, con horta e tellado vello, pero co atractivo da autenticidade. O fenómeno tamén impulsou a rehabilitación de vivendas tradicionais, apoiada por liñas de axuda públicas e pola ilusión de quen busca comezar de cero no rural.