Colapso nas comisarías galegas: 12.000 persoas buscan regularizar a súa residencia

A data límite é este 30 de xuño. Ata ese día, a Administración central habilitou un proceso extraordinario de regularización para persoas estranxeiras que pretenden legalizar a súa situación en España. En Galicia, as estimacións apuntan a que entre 10.000 e 12.000 persoas conseguirán resolver o seu estatuto antes de que se peche o prazo. A cifra fala por si soa. E as comisarías, que xa viviron escenas de saturación hai apenas dous meses, prepáranse para un novo episodio de aglomeracións.

Unha carreira contra o reloxo

Non é un trámite calquera. Quen pisou unha comisaría nas últimas semanas sabe perfectamente de que falamos. As colas reprodúcense, as citas escasean e os funcionarios traballan ao límite da súa capacidade para procesar un volume de expedientes que supera con creces o ritmo habitual. O sistema, concibido para unha carga de traballo moi inferior, non dá abasto.

O problema non é novo nin tampouco é a primeira vez que se denuncia. Cada vez que o Goberno abre unha ventá de regularización extraordinaria, replicase o mesmo padrón: miles de persoas tentando acceder a un servizo que non está dimensionado para absorber esa demanda enunas poucas semanas. A pregunta é por que se segue repetindo un esquema que xera tanto sufrimento e ineficiencia. Demasiado tempo sen resposta.

O precedente de abril en Madrid

Abonda con mirar cara a atrás. O pasado mes de abril, as imaxes de longas colas fronte a comisarías da capital española percorreron todos os medios. Persoas agardando durante horas, durmindo nas inmediacións dos edificios oficiais para non perder a súa quenda. Familias enteiras con documentación na man esperando unha oportunidade que se esvaece con cada día que pasa.

A ninguén se lle escapa que un proceso de regularización extraordinario xera picos de demanda imposibles de asumir coa plantilla dispoñible. As comisarías non están pensadas para tramitar miles de expedientes en cuestión de días. E sen embargo, convócase a medida, fixase unha data de peche e lánzase á poboación a unha carreira burocrática onde non todos chegarán á meta.

O volume galego: 10.000 a 12.000 expedientes

Convén deterse na magnitude do dato. Entre 10.000 e 12.000 persoas en Galicia. Esa é a estimación que manexan as previsións a un día do peche do prazo. Unha cifra que, en termos proporcionais, representa unha porcentaxe significativa da poboación inmigrante residente na comunidade galega.

Non é menor o dato. Detrás de cada expediente hai unha persoa que traballa, que reside, que consume e que contribúe ao tecido social e económico de concellos onde o despoboamento é unha ameaza constante. En pobos de Ourense e Lugo, por exemplo, o peso da poboación estranxeira en sectores como a agricultura, o coidado de persoas maiores ou a hostalaría é unha realidade que ninguén cuestiona seriamente. A regularización non é un favor nin unha concesión graciable. É un instrumento legal que recoñece feitos e os enmarca dentro da lei.

O colo de botella administrativo

Difícil entender por que se seguen repetindo os mesmos problemas. O proceso de regularización esixe comparecencia presencial nas dependencias policiais para a toma de pegadas dactilares e a verificación documental. Ese requisito, aparentemente sinxelo, transfórmase nun obstáculo insuperable cando miles de persoas coinciden no mesmo trámite dentro dunha ventá temporal tan estreita.