O Xulgado de Instrución número 2 de Mondoñedo estimou a demanda presentada por unha veciña de Ribadeo e condenou a unha entidade bancaria a restituír 3.960 euros máis os intereses legais desde a reclamación extraxudicial, tras un fraude telemático ocorrido a principios de 2025. A afectada solicitou a devolución e confiou a súa defensa ao avogado Pérez Lema, que presentou a demanda despois de que a clienta sufrise unha subtracción de fondos mediante o método coñecido como ‘phishing’. O fallo, notificado en marzo de 2026, considera que a responsabilidade recae na entidade por deficiencias nos seus sistemas de seguridade.
A maxistrada titular valorou as actuacións probatorias e concluíu que non se acreditou a negligencia grave por parte da persoa prexudicada, senón que existiu un déficit nas medidas de protección do banco. A demandante formulou unha reclamación extraxudicial o 11 de febreiro de 2025 e, ao non recibir unha resposta satisfactoria, acudiu á vía xudicial. O tribunal entende que, fronte á relación contractual entre cliente e entidade, corresponde ao provedor do servizo implementar tecnoloxía e controis suficientes para impedir este tipo de fraudes.
Segundo a narración dos feitos aceptada polo xulgado, a vítima recibiu en primeiro lugar un SMS supostamente remitido pola propia entidade que lle avisaba dun intento na súa banca en liña; ao premer no enlace facilitado foi posteriormente chamada por unha persoa que se identificou como empregado do banco. Ese interlocutor asegurou que se estaban practicando cargos na conta, manifestou coñecer datos persoais da titular e asegurou que procedería a reverter as operacións, de modo que a enganou para facilitar información. O engano combinou así un enlace fraudulento cunha suplantación por teléfono, técnicas habituais en campañas de ‘phishing’.
A afectada detectou movementos non autorizados e acudiu inmediatamente á sucursal para denunciar os cargos; posteriormente presentou a correspondente denuncia ante a Policía Nacional. O xulgado subliña que a clienta avisou o mesmo día en que apareceron os cargos e que, a pesar diso, a entidade non adoptou medidas eficaces para paralizar as transaccións que seguiron producíndose. Ante esa falta de resposta, o tribunal estima que a conduta da prexudicada foi diligente e non configurou a imprudencia que o banco alegou na súa defensa.
A sentenza recolle tamén a tese da entidade de que a responsabilidade podería corresponder ás compañías telefónicas, polo funcionamento das súas redes ou pola cesión de datos, pero o tribunal considera que esa discusión é allea ao procedemento principal. En opinión do xuíz, trasladar a carga da perda ao cliente non exonera á entidade da obrigación derivada do seu contrato co usuario. Non obstante, a resolución deixa aberta a posibilidade de que o banco, de ser procedente, reclame a terceiros polos prexuízos derivados dun eventual mal funcionamento alleo.
O fallo detalla que o 7 de xaneiro de 2025 se rexistraron catro movementos non autorizados nin habituais na conta da demandante, sobre os que ela alertou á entidade; a pesar diso, a banca non paralizou as operacións nin freou as seguintes disposicións. Ese elemento foi determinante para que a xueza considerase que a entidade non probou que a clienta houbera consentido as transaccións ou entregado voluntariamente as súas claves. A existencia de avisos informativos na páxina web do banco non se estimou suficiente para acreditar a adopción de medidas tecnolóxicas axeitadas que impidisen o fraude.
No seu escrito de defensa, a entidade alegou que a clienta tivera autorizado as operacións e que tería cedido as súas credenciais, argumento que o xulgado rexeita por insuficiente. A maxistrada lembra que a mera posibilidade de que un terceiro dispoña das claves non é
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.