David Uclés volve a Compostela e enche San Agostiño (nova)

David Uclés, o escritor de Úbeda que se converteu nun dos fenómenos editoriais recentes, regresou este martes a Santiago de Compostela para presentar a súa última obra, A cidade das luces mortas, ante un salón de actos ateigado no Colexio Maior San Agustín. Con Mercedes Corbillón e Javier Pintor á fronte do coloquio, a tarde combinou anécdotas, preguntas do público e guiños ao pasado compostelán do autor, que viviu na cidade durante tres anos.

Presentación e resposta do público

A sala quedou pequena: había xente de pé, oíntes sentados nas escaleiras e quen escoitaba desde o umbral. Uclés mostrouse distendido e próximo; o seu ton alternou humor e sobriedade, e conseguiu arrincar risas constantes con comentarios sobre o oficio de escribir e as peripecias da investigación. En máis dunha ocasión subliñou o seu empeño por facer accesible a lectura, unha aposta evidente na estrutura e no ritmo da súa nova novela.

A trama de A cidade das luces mortas parte dun apagón en Barcelona e, a partir dese suceso, desprega un exercicio de imaxinación no que se superpoñen distintas Barcelonas: as que xa non existen e outras que se insinúan. A proposta, segundo explicou o autor, pretende desbordar a cidade coas súas épocas, os seus fantasmas e as súas posibilidades, creando unha cartografía temporal tanto íntima como colectiva. A posta en escena literaria encaixou coa atmosfera do Colexio Maior, edificio que, a xuízo de varios asistentes, lle sentou ben ao relato polo seu carácter académico e pola súa vocación de diálogo.

Durante o encontro, Uclés lembrou momentos clave da súa traxectoria e non ocultou o esforzo que supuxo o seu anterior éxito, A península das casas baleiras. A obra, que xa supera os 300.000 exemplares vendidos e recibiu eloxios de figuras como Ian Gibson, Gioconda Belli ou Leonardo Padura, exixiulle un traballo de investigación tan intenso que, confesou en voz alta, chegou a desesperalo.

«Estiven a piques de botar a toalla», recoñeceu Uclés sobre a exhaustiva labor que comportou aquela novela, e engadiu sobre o seu método: «Procuro facilitar a lectura».

Galicia como refuxio creativo

Non é a primeira vez que Compostela aparece na biografía literaria do autor. Uclés subliñou que a cidade lle serve de refuxio creativo: a chuvia, o frío e a pedra, dixo, alimentan unha sensibilidade que se traslada á súa escrita. Convén recordar que o autor escribiu boa parte das súas primeiras novelas en recunchos da Universidade compostelá —mencionou espazos como Pedroso e Fonseca—, e que a última parte da súa nova novela a rematou na Cidade da Cultura, un enclave que hoxe se converteu en paisaxe literaria habitual para quen escribe en e desde Galicia.

En xaneiro, Uclés formou parte do trío galardoado co Premio San Clemente —xunto a Ledicia Costas e Lídia Jorge— e ao longo do acto fixo referencia explícita á inspiración que atopa nas paisaxes atlánticas. Para el, Galicia non é só un lugar de paso: é un obradoiro ao que regresar. É significativo que un autor andaluz reivindique con tanta frecuencia a impronta compostelá; fala tanto do magnetismo cultural da cidade como dos itinerarios persoais que acaban por internacionalizar o local.

A relación entre autor e cidade ten tamén dimensión académica e cotiá. Uclés lembrou como escribiu na Facultade de Historia e como adoita pasarse pola Conchi de madrugada —un guiño á noite compostelá—: eses detalles axudaron a reforzar a empatía co público, moitos deles lectores novos e estudantes que gardan memoria desas mesmas prazas e cafés.