Un home con paraplexía que reside nun edificio de seis plantas da Avenida de Pontevedra, na Estrada, leva dez días sen poder saír da súa vivenda por causa dunha avería no ascensor comunitario, segundo adiantou La Voz de Galicia. A reparación complicouse porque esixe o encargo dunha peza a unha empresa externa que, en pleno agosto, funciona con persoal reducido. Dez días. A cifra fala por si soa.
Prisioneiro na sexta planta
Quen vive cunha mobilidade reducida severa depende de maneira absoluta do funcionamento do ascensor. Sen el, as escaleiras dun edificio de seis alturas convértense nun muro infranqueable. Non é unha molestia pasaxeira nin unha incomodidade estival: é, sinxelamente, a perda do dereito a saír de casa, a acudir a unha consulta médica, a dar un paseo ou a comprar o pan.
O afectado, nado en Moraña en 1966 e veciño da capital do Deza desde hai anos, describiu a súa situación como a de sentirse prisioneiro baixo o seu propio teito. E non lle falta razón. A súa parella e varios veciños do inmoble dedicáronse a apoiarlle durante estes días, facendo xestións e compras que el non pode realizar, aínda que o problema de fondo permanece intacto.
Veciños maiores, a outra cara da avería
Non é menor o dato de que o edificio alberga tamén persoas de idade avanzada. No sexto piso residen dous veciños de 87 e 96 anos, para quen cada tramo de escaleira é un obstáculo serio. Unha avería de ascensor nun inmoble así non golpea a unha soa familia: afecta a toda a comunidade, e faino de maneira desigual, castigando máis a quen menos recursos físicos ten para sorteala.
A ninguén se lle escapa que agosto é o peor mes posible para este tipo de incidencias. A peza necesaria para a reparación debe encargarse a unha empresa externa, e esa empresa atópase agora mesmo baixo mínimos, con vacacións e persoal reducido. O resultado é unha espera indefinida que se prolonga día tras día, sen data certa de solución.
A dependencia dunha máquina comunitaria
Convén recordar que o ascensor, na maioría dos edificios galegos, non é un servizo accesorio senón unha infraestrutura esencial. Nun territorio avellentado como o noso, con miles de persoas maiores ou con discapacidade vivindo en pisos altos, a avería dun aparello elevador equivale, na práctica, a un encerro domiciliario forzoso.
Aí está a clave deste caso: a vulnerabilidade non a xera a discapacidade por si soa, senón a combinación de discapacidade, altura do piso, verán e lentitude administrativa e empresarial. Calquera elo que funcionara —mantemento preventivo, recambio dispoñible, resposta rápida— tería evitado dez días de illamento.
Unha espera que se mide en dereitos
Difícil non preguntarse cantos casos similares se repiten agora mesmo noutros concellos galegos, lonxe dos focos. Poucas veces unha avería doméstica reflicte con tanta crueza a fraxilidade de quen dependen da accesibilidade para vivir con normalidade. A lexislación vixente recoñece o dereito á accesibilidade universal, pero ese dereito vólvese papel mollado cando a única vía de saída dun piso é un ascensor parado.
Compartir esta nova
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. O segundo ao mando da Garda Civil en Lugo aparece sen vida nunha pista forestal de Baleira
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita