A máquina de extinción volveuse pór a proba no corazón xeográfico de Galicia. Na tarde do pasado 2 de agosto, un incendio forestal sacudiu a tranquilidade do concello ourensán de Allariz, obrigando a mobilizar un importante despregamento de medios terrestres e aéreos. A complexidade do terreo, marcado profundamente pola conca do río Arnoia, converteu unha intervención rutineira nun auténtico desafío loxístico para os servizos de emerxencia.
A ninguén se lle escapa que a orografía galega xoga case sempre en contra dos equipos de extinción. As lapas orixináronse ás 13,43 horas nun punto especialmente traizoeiro: o tramo situado entre o propio río Arnoia e a aldea de Requeixo de Queiroás. A acumulación de vexetación e a abrupta xeografía desta zona do interior dificultaban sobremaneira o acceso directo das tropas terrestres.
A batalla contra o reloxo e a xeografía
Quen coñeza a comarca sabe que as ribeiras do Arnoia esconden paraxes de enorme beleza, pero tamén de complicada topografía. O incendio aproveitou precisamente esa barreira natural para crecer. Cómpre recordar que, cando o lume prende nunha zona catalogada como de difícil acceso, a estratexia de ataque ten que cambiar por completo. Os responsables do dispositivo tíñano claro desde o primeiro minuto.
A tarde presentábase francamente complicada para os efectivos desprazados á zona. A aproximación por terra resultaba lenta e farragosa, obrigando aos equipos a trazar un complicado percorrido a pé a través do monte baixo. Para lograr controlar as lapas, os operativos tiveron que inxeniárselas e recorrer a solucións técnicas de maior envergadura. O certo é que a clave do éxito neste tipo de intervencións reside case sempre na capacidade de adaptación sobre o terreo.
Un despregamento colosal en pleno mes de agosto
Mobilizar recursos en plena época estival supón un enorme desgaste para as arcas públicas e para o sistema de emerxencias. Para facer fronte a este evento, a central coordinadora non escatimou en efectivos. Ata a ribeira allaricense desprazáronse un total de dous axentes, oito brigadas, tres motobombas, dous helicópteros e catro avións. A todo este dispositivo sumáronse, traballando de maneira coordinada, os efectivos de Protección Civil do propio concello de Allariz. Non é menor o dato: a implicación dos equipos locais resulta fundamental cando os camiños se estreitan e o coñecemento do territorio marca a diferenza.
Dificilmente se podería ter apagado o incendio sen o concurso da maquinaria pesada voante. Co acceso terrestre virtualmente cortado pola densidade do monte, os medios aéreos convertéronse na punta de lanza do dispositivo. Pilotos e brigadistas iniciaron unha carreira contra o reloxo. Mentres as aeronaves descargaban auga sobre as lapas para irem domando a súa intensidade, as brigadas de terra afanábanse na colocación dun tendido moi longo de mangueiras. Unha manobra técnica complexa que esixe un esforzo físico considerable por parte dos profesionais.
Tendidos de mangueiras que serpean centos de metros a través da maleza. Demasiado esforzo para un lume que podería terse evitado. E é que a prevención segue a ser a mellor arma contra o lume, por moita tecnoloxía e medios voantes que se empreguen unha vez que as lapas xa están activas.
O pantasma do lume no monte galego
Poucas veces un suceso deste tipo queda illado no calendario. O de Allariz vén sumarse á longa lista de alertas que, ano tras ano, asolan os montes de Galicia durante a tempada estival. A conxunción de altas temperaturas, baixos índices de humidade e un terreo a miúdo descoidado crea o cóctel perfecto para o desastre. As lapas que ameazaron Requeixo de Queiroás son un recordatorio máis desa vulnerabilidade estrutural que padec
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.