**A reserva de auga da presa de Eiras, principal pulmón do abastecemento de Vigo e da súa zona, atravessa o seu peor momento histórico. O concelleiro municipal mostrou este martes un gráfico de evolución que sitúa a curva de 2026 por debaixo de todos os exercicios anteriores, incluso dos anos 2011 e 2017, dúas tempadas que xa foron especialmente duras para a comarca.**
Pocas veces un xesto tan sinxelo como sinalar unha liña nun papel xera tanta preocupación. O alcalde de Vigo compareceu ante os medios cun gráfico facilitado pola empresa concesionaria do servizo de augas. A imaxe non deixaba lugar a dúbidas: a curva deste ano discorre por debaixo de todas as demais. Por debaixo de 2011. Por debaixo de 2017. Por debaixo de todo o coñecido ata agora.
A afirmación do concelleiro foi contundente: estamos na peor situación histórica de reserva de auga hoxe en día na presa de Eiras. E non é unha apreciación menor. Falamos da infraestrutura que garante o subministro a centos de milleiros de fogares da cidade oliva e dos concellos limítrofes.
Un verán que aprieta e unhas obras que obrigan a mirar o calendario
A alerta chega nun momento especialmente delicado. Non só pola seca acumulada, senón porque a presa debe afrontar un peche temporal por obras. Os concellos da zona de Vigo xa recibiron o aviso: toca aforrar auga ante a parada programada da instalación para o cambio de válvulas.
Convén lembrar que esta intervención non é un capricho. As válvulas da presa precisan ser substituídas e esa operación obriga a interromper o funcionamento normal da presa durante un período determinado. A pregunta que flota no aire é obvia: ¿que pasa se as reservas están por debaixo dos mínimos e ademais hai que parar a maquinaria?
As administracións locais aseguran que as reservas dos depósitos garantirán o abastecemento durante a execución dos traballos. Pero o marxe de manobra estreítase. A situación estudarase con lupa e, de feito, xa se baralla o peche dos polígonos industriais de A Granxa, As Gándaras e Veigadaña, nos concellos de O Porriño e Mos.
O fantasma de 2017, un recordo que ninguén quere repetir
Non é a primeira vez que a comarca de Vigo mira ao ceo con preocupación. O ano 2017 quedou gravado na memoria colectiva da cidade. As restricións nocturnas, a presión nos fogares e a imaxe dun embalse convertido nun erial de terra agriada marcaron un verán que ninguén quere repetir.
A comparación con aquel exercicio non é casual. Os técnicos manexan os rexistros históricos como referencia e o feito de que 2026 xa supere en gravidade a aqueles meses de racionamento acende todas as alarmas. A curva actual, segundo o gráfico mostrado, sitúase por debaixo incluso dos peores rexistros da última década.
A ninguén lémoslle escapar que o cambio climático está reescribindo as regras do xogo. Os veráns galegos xa non son o que eran. As chuvadas, cando chegan, fanolo de forma torrencial e concentrada, incapaces de encher uns acuíferos que cada ano parten dunha base máis baixa. A comarca de Vigo, acostumada historicamente á abundancia de auga, comeza a descubrir que ese privilexio ten data de caducidade.
Unha chamada que trasciende o institucional
A mensaxe do alcalde non vai dirixida unicamente ás administracións veciñas. A petición de aforro alcanza tamén á cidadanía. Xestos cotidianos como non regar o xardín ao mediodía, revisar os grifos que gotean ou reducir o tempo de ducha convértense en accións de primeira necesidade.
A industria, pola súa parte, xoga moito nesta partida. Os polígonos de A Granxa, As Gándaras e Veigadaña concentran unha actividade económica vital para o emprego da zona sur da provincia de Pontevedra. Un peche temporal dos seus subministros, aínda que sexa preventivo, tería repercusións na produción e nos postos de traballo.
