O alugueiro en Santiago: un reto crecente para a vida urbana

Un mercado que se afasta da realidade cidadá

A procura de vivenda en Santiago de Compostela converteuse nunha auténtica carreira de obstáculos para quen aspira a residir na capital galega sen deixar a metade do salario en alugueiros. O tradicional perfil de inquilino novo, estudante ou parella que comezaba a súa vida en común atópase agora cunha realidade teimuda: a oferta de pisos accesibles é hoxe máis escasa ca nunca.

Subidas persistentes e acceso restrinxido

Hai apenas unha década, Santiago era un destino habitual para quen buscaba alugueiros razoables no contexto galego. Porén, a tendencia deuse a volta. Os prezos escalaron ata o punto de que máis da metade dos anuncios superan os 900 euros mensuais, unha cifra que está moi por riba do que moitas familias, estudantes e traballadores poden permitirse.

O encarecemento do alugueiro non é exclusivo de Santiago, pero a cidade universitaria destaca pola velocidade coa que se estreitaron as opcións para quen non dispón de soldos elevados. Abonda con comparar a oferta de hai catro anos coa actual para constatar como os pisos de menos de 700 euros practicamente desapareceron.

Consecuencias sociais: quen pode quedar?

Este escenario formula interrogantes de calado sobre o futuro demográfico e social de Santiago. Poderá reter a cidade á súa poboación nova, ou verase abocada a unha progresiva expulsión de quen non pode asumir estes prezos? As consecuencias xa comezan a notarse: estudantes que optan por residir en municipios periféricos, traballadores que comparten piso máis alá da trintena e familias con dificultades para atopar vivenda estable.

A situación tamén afecta a outros sectores: o comercio de barrio perde clientes potenciais, os servizos públicos resíntense e a vida cultural arrefríase cando os veciños de toda a vida son substituídos por unha poboación flotante, de paso ou temporal.

Factores detrás da alza: máis alá da oferta e a demanda

A miúdo sinalase o atractivo turístico de Santiago como motor do encarecemento, pero a explicación é máis complexa. O auxe dos pisos turísticos restou unidades á oferta tradicional, pero tamén inciden outros factores como a escaseza de vivenda nova, a lentitude administrativa na concesión de licenzas e o encarecemento dos materiais de construción.

Algúns responsables municipais advertiron da dificultade para intervir no mercado, máis alá dos programas de vivenda protexida ou das axudas ao alugueiro. Porén, a cidadanía reclama medidas máis audaces que garantan o dereito a unha vivenda digna e desincentiven a especulación.

«A vivenda é un dereito e debería estar protexida fronte á lóxica do máximo beneficio», apunta un portavoz dunha asociación veciñal.

Comparativa: outros escenarios semellantes en Galicia e España

Santiago non é un caso illado. Cidades como A Coruña, Vigo ou Ourense tamén viron tensionarse os seus mercados, aínda que a capital compostelá destaca pola desproporción entre a oferta de alugueiro e os ingresos medios. A nivel estatal, a situación lembra á vivida noutras urbes universitarias ou turísticas, onde o alugueiro se converteu nun ben case de luxo.

Algúns concellos comezaron a experimentar con fórmulas como a regulación de prezos, os incentivos fiscais para propietarios que manteñan alugueiros accesibles ou a recuperación de vivendas baleiras para uso social. Porén, os resultados son desiguais e a presión da demanda segue a ser elevada.