Smiljan Radic Clarke, arquitecto chileno, foi galardoado co Premio Pritzker 2026, considerado o máximo recoñecemento en arquitectura. O xurado fixo pública a decisión o xoves 12 de marzo de 2026, destacando a súa traxectoria de máis de tres décadas e a súa aposta por obras que exploran a fragilidade e a memoria cultural. Radic, cuxa obra ten presenza en Europa e América, interveu tamén en España con proxectos como o Solo Hotel no Matarraña (Teruel) e traballos para a Fira de Barcelona. O premio recoñece unha práctica que alterna construcións monumentais e pezas de apariencia efémera concebidas para xerar experiencias emocionais nos usuarios.
A organización encargada do premio subliñou que a obra de Radic prioriza a fragilidade por riba de pretensións de certeza, e que os seus edificios transmiten unha sensación de inestabilidade deliberada que, non obstante, ofrece refuxio e optimismo. Segundo o fallo, os seus proxectos parecen en ocasións temporais ou inacabados, pero conseguen artellar espazos seguros e afectivos que convidan á reflexión. Esta lectura do xurado sitúa a Radic nunha tradición arquitectónica que valora a experimentación material e a memoria cultural como palancas de sentido. A decisión reforza así mesmo a idea da arquitectura como disciplina capaz de interpelar a vulnerabilidade humana.
Radic, nas súas primeiras reaccións difundidas tras coñecer o premio, explicou que concibe a arquitectura nunha tensión entre formas duradeiras e construcións fráxiles e efémeras, e que nese punto de encontro busca xerar experiencias con presenza emocional que leven á xente a deternerse e replantearse o contorno cotián. Insistiu na importancia da empatía e de calibrar cada intervención para acompañar a percepción do tempo, en lugar de impoñer certezas absolutas. A traxectoria do arquitecto combina encargos públicos e privados, e o seu discurso puxo sempre o acento na relación entre materialidade e relación humana. Esa postura foi un dos motivos citados polo xurado para outorgarlle a distinción.
A práctica de Radic abarca proxectos en países como Chile, Reino Unido, Italia, Francia, Austria, Croacia, Suíza e Albania, ademais de España. Entre as súas obras máis citadas figuran a Casa para o Poema do Ángulo Recto (Vilches, Chile, 2013), a adega Vik Millahue (2013), Prism House (2020), Chanchera House (2022) e a London Sky Bubble (2021). Tamén participou en instalacións e propostas para bienais internacionais, como Guatero na Bienal de Arquitectura de Chile 2023 e a peza The Boy Hidden in a Fish na Bienal de Venecia de 2010, realizada xunto a Marcela Correa. A súa produción combina intervencións construídas, proxectos experimentais e traballos efémeros que dialogan co paisaje e a tradición local.
En España, a súa sinatura aparece en proxectos recoñecibles como o Solo Hotel no Matarraña, Teruel, e en encargos vinculados á Fira de Barcelona, onde participou na construción e rehabilitación de espazos. Estas actuacións permitiron que a súa sensibilidade arquitectónica se perciba tamén no tecido urbano e turístico español, onde promove unha lectura da arquitectura que non busca impoñerse senón acompañar. A elección do Pritzker sitúa, ademais, a Chile no mapa internacional da disciplina, engadindo á tradición latinoamericana unha voz contemporánea e experimental.
O Premio Pritzker, instituído en 1979 e considerado por moitos como o «Nobel» da arquitectura, distingue anualmente a profesionais cuxa obra demostra combinación de talento, visión e compromiso coa comunidade. Recibilo implica unha visibilidade global e adoita impulsar o recoñecemento de obras menos convencionais, así como a difusión de enfoques que cuestionan as prioridades habituais na profesión. No caso de Radic, o galardón pon o foco na poética do fráxil como estrategia proxectua
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.