Celta de Vigo saíu do túnel de vestiarios de Balaídos tras a primeira parte coa sensación de teren sentenciado un partido que, non obstante, rematou nun xiro doloroso: gañaba por 3-0 aos 36 minutos e perdeu 3-4 ante o Deportivo Alavés. O que foi unha exhibición ofensiva na primeira media hora converteuse nunha sucesión de concesións defensivas que o rival, con paciencia e eficacia, soubo aproveitar.
Da brillantez de Jutglà ao descontrol na segunda parte
Ferran Jutglà foi a gran referencia do Celta na primeira parte: dous goles e a asistencia que culminou Hugo Álvarez. O guion parecía perfecto. Giráldez, con nove cambios respecto ao xoves en Lyon, atopou no extremo catalán o desequilibrio pola dereita; a súa diagonal e a súa asociación con Javi Rodríguez e Borja fixeron dano a un Alavés que apostou por unha presión alta pero deixou autopistas entre liñas.
A efectividade celeste contrastou cun ritmo contido; non foi un partido de ida e volta, senón de remates clínicos. O 1-0 chegou tras unha asistencia milimétrica de Javi Rodríguez e un disparo cruzado que non deixou opcións a Sivera. O 2-0, froito doutra diagonal de Jutglà, e o 3-0, un arreón de velocidade e habilidade de Borja Iglesias, semellaban pechar o relato. Con todo, o Alavés aproveitou o desconto da primeira parte para recurtar distancias cun tanto de Toni Martínez, un gol que acabaría resultando simbólico.
A segunda parte foi a antítese da primeira. Saiu máis vivo o equipo vitoriano tras as instrucións de Quique Sánchez Flores e o Celta, quizais confiado polo marcador e castigado pola rotación, desfíxose atrás. O desaxuste quedou patente na acción do 3-2, onde unha serie de erros remata co gol de Ángel Martínez. Desde ese momento, a estrutura celeste, fráxil, foi presa de contragolpes e perdas evitables.
Decisións tácticas, lesións e a presión de Balaídos
Non é a primeira vez que a xestión da plantilla e as rotacións xeran debate en Vigo. Optar por nove cambios para dous partidos esixentes —un en Europa e outro na liga— era unha aposta de risco que, nesta ocasión, non saíu ben. A parella de centrais formada por Mingueza e Sotelo mostrou altos e baixos e as bandas, con Jones e Álvaro Núñez, quedáronse á mercede de contratempos que lle permitiron aos vascos atopar os carrís.
A lesión que afectou a Radu no tramo final engadiu incerteza a unha defensa xa tocada. A falta de confirmación oficial sobre o alcance desas molestias, o club terá que calibrar prazos e alternativas. No banco, a entrada de Fer López e Carreira non serviu para pechar o desaguisado; ademais, o VAR anulou, por unha falta previa máis que dubidosa para a bancada, un gol que ía supoñer un alivio (o posible 4-2 de Javi Rodríguez).
A influencia da bancada tamén pesa. Balaídos é un estadio de reaccións intensas: empuxa cando ve medrar ao equipo, pero pode converterse nun xuíz severo cando a sensación é de permisividade defensiva. Esta tempada xa deixou algunhas advertencias: a afección viguesa esixe certa coherencia defensiva se o proxecto quere aspirar a obxectivos maiores.
Consecuencias deportivas e necesidades inmediatas
Máis aló do disgusto, a derrota obriga a tomar decisións concretas. A curto prazo é imprescindíbel recuperar a autoestima colectiva: perder un encontro que se tiña encamiñado afecta ao ánimo e á confianza, sobre todo cando o tramo final amosou a un equipo incapaz de cortar dúas contras claras que decantaron o resultado. O corpo técnico deberá avaliar a
