De Meira a A Guarda: once horas e 305 quilómetros seguindo o Miño en bicicleta

Catro ciclistas do Clube Triatlón Vilalba acaban de converter o río máis caudaloso de Galicia no fío condutor dun desafío deportivo extraordinario. Dende as fontes do Miño, na serra lucense de Meira, ata a súa desembocadura no mar Atlántico en A Guarda, os deportistas cubriron máis de trescentos quilómetros nunha soa xornada. A fazaña, que lles levou exactamente once horas de pedaleo ininterrompido, combina esforzo físico extremo e un percorrido paisaxístico que atravesa de norte a sur a xeografía galega.

O xerme dunha idea no pleno adestramento

Poucas veces un reto desta envergadura nace da maneira máis sinxela imaxinable. A proposta partiu do integrante máis novo do grupo, un adolescente de quince anos que durante unha sesión de adestramento habitual anunciou aos seus compañeiros que tiña preparada unha sorpresa. O que podería tomarse como unha broma calou de inmediato entre os veteranos. A ninguén se lle escapa que a dificultade da empresa non estaba tanto na distancia como na esixencia de facelo todo seguido, sen etapas nin descansos prolongados, pegados ao cauce do río dende o seu nacemento ata o mar.

O compoñente de aventura natural pesou tanto como o reto deportivo. Os ciclistas confesan a súa afección polo contorno natural, un aliciente engadido para trazar unha ruta que se afasta das estradas convencionais para buscar camiños paralelos ao discurrir da auga. Cómpre recordar que o Miño atravesa comarcas de enorme valor ecolóxico e paisaxístico, dende a Terra Chá ata o corazón das Rías Baixas, ofrecendo un mosaico de ecosistemas difícil de igualar en calquera outro traxecto galego.

Preparación previa e antecedentes deportivos

Difícil sería entender que catro deportistas se lancen a cubrir trescentos quilómetros sen unha base física sólida. O certo é que estes triatletas non son novatos neste tipo de desafíos extremos. O club xa acumula no seu historial outras fazañas similares, entre elas a completa circulación da circunvalación galega sen deter o ritmo, o que demostra unha notable costume na resistencia de longa distancia. A preparación específica para o desafío do Miño, non obstante, requiriu certo axuste fino.

Aínda que a rutina de competicións do club mantén ao grupo nun estado de forma óptimo, os ciclistas recoñecen que realizar algunhas saídas de aproximadamente cen quilómetros serviu para coller o rodaxe necesario. A cifra fala por si soa: non se trataba de improvisar unha excursión dominical, senón de afrontar unha xornada de esforzo sostido onde a xestión de enerxías resultaría vital. Saldos físicos á marxe, o calendario tamén xogou o seu papel na planificación.

Da madrugada meiresa á tarde guardesa

Quen coñeza a dureza do clima estival galego entenderá por que o reloxo marcaba as catro da madrugada cando o grupo puxo en marcha os pedais na serra de Meira. A estratexia buscaba esquivar as horas de máxima insolación e as temperaturas máis altas, un factor que nunha xornada de once horas sobre a sílla resulta determinante. O traxecto, de 305 quilómetros, foi materializándose quilómetro a quilómetro seguindo o curso fluvial. Demasiado tempo exposto ao sol comprometería a empresa.

Tres da tarde. Ese era o tempo marcado no reloxo cando o grupo alcanzou o punto onde as augas do Miño se funden co océano no concello pontevedrés de A Guarda. O contraste entre a paisaxe de montaña da serra lucense, coa súa bruma matutina, e a amplitude da ría baixá non podería ser maior. Ao longo da travesía, os ciclistas atravesaron territorios de gran variedade orográfica, zonas de complicado tránsito e treitos onde o asfalto deixa paso a sendeiros de terra. A combinación de dureza, calor e beleza define unha ruta que pon a proba tanto as pernas como a vontade.