O Sergas puxo sobre a mesa un proxecto que moitos levaban tempo esperando: a ampliación do edificio de Urxencias do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago. A consellería de Sanidade, que dirixe Antonio Gómez Caamaño, confirmou que aproveitará o paraugas administrativo do proxecto de interese autonómico (PIA) do contorno do CHUS para acelerar os trámites dunha actuación cualificada internamente como de necesidade crítica. O obxectivo perseguido é claro: dotar de maior capacidade ao servizo que soporta a maior carga asistencial de todo o recinto hospitalario compostelán.
Poucas decisións xeran tanto consenso no ámbito sanitario como a mellora dun servizo de urxencias. Quen teña transitado pola entrada do CHUS nas horas punta sabe de que falamos. Pertos conxestionados, tempos de espera que se alongan, profesionais traballando no límite das súas posibilidades. O propio titular de Sanidade recoñeceu que as urxencias representan o punto de maior presión do hospital, un diagnóstico que dificilmente sorprende a quen pisa a diario esas instalacións.
O PIA como atallo burocrático
Convén recordar que supón un proxecto de interese autonómico na maquinaria administrativa galega. Basicamente, funciona como un acelerador. Permite á Xunta saltarse boa parte dos colos de botella habituais na tramitación de obras públicas, desde a redacción de proxectos ata os permisos sectoriais. Que Sanidade decidise amparar a ampliación de Urxencias baixo esta figura revela que existe vontade política de que as obras non queden atrapadas no labirinto burocrático que tantas veces lastrou as infraestruturas sanitarias en Galicia.
Non é menor o dato. Durante anos, profesionais e colectivos cidadáns denunciaron o deterioro de determinados servizos hospitalarios, con urxencias como principal foco de queixas. Vincular esta actuación ao PIA significa, de feito, colocala na dianteira das prioridades autonómicas en materia de infraestruturas. A ninguén se lle escapa que o CHUS non é un hospital calquera: é un complexo universitario que combina atención, docencia e investigación, e onde calquera intervención esixe coordinar múltiples servizos e áreas.
O talón de Aquiles do sistema
As urxencias hospitalarias funcionan como o termómetro do sistema sanitario no seu conxunto. Cando a atención primaria falla, cando os recursos escasean, cando os cadros estacionais disparan a demanda, todo termina chegando a esa porta. No CHUS, a presión é dobre: atende á poboación da área sanitaria de Santiago e actúa como centro de referencia para comarcas limítrofes. Esa dobre responsabilidade tradúcese nun volume de pacientes que en determinadas épocas do ano coloca o servizo ao bordo da saturación.
Abonda con mirar o que ocorre cada inverno nos grandes hospitais galegos. As ondas frías e os gromos respiratorios someten as urxencias a un estrés extremo. Ampliar o espazo físico non resolve todos os problemas, evidentemente. Pero constituúe unha condición sine qua non para poder reorganizar circuitos, separar patoloxías e mellorar tanto a experiencia do paciente como as condicións laborais do persoal. A cifra fala por si soa: o servizo de urxencias do CHUS é o que máis presión soporta dentro do complexo. De demasiado tempo convivindo con esa realidade sen unha resposta estrutural.
Infraestruturas con historia
Dificilmente se entendería a magnitude deste proxecto sen contextualizar o momento que atravesa o contorno do CHUS. O PIA que agora serve de vehículo para a ampliación de Urxencias contempla actuacións máis amplas no recinto hospitalario, o que suxire unha visión integral das necesidades do complexo. A pregunta é se desta vez os prazos se cumprirán ou se, pola contra, volveremos asistir ao ritual habitual.<
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.