A sanidade pública lucense atravesa o seu peor momento en listas de espera dende que existen rexistros comparables. Os datos do primeiro semestre de 2026 feitos públicos polo Sergas reflicten unha demora media de 73 días para pasar por quirófano e de 111 para ser atendido por primeira vez polo especialista, cifras sen precedentes dende 2014. Detrás destes máximos está a extensión da folga médica a unha semana ao mes e a suspensión das horas extra.
Os peores números dende a pandemia
Había tempo que a área sanitaria de Lugo non rexistraba unhas demoras así. Só en 2020, cos hospitais colapsados pola primeira ola da covid, os pacientes esperaron máis para ser operados que agora. A comparación interanual non convida ao optimismo: respecto ao mesmo período de 2025, a espera cirúrxica medrou en 20 días.
En consultas externas ocorre algo parecido. Os 111 días de media que un lucense debe agardar para ver por primeira vez ao especialista do seu hospital de referencia colocan os veciños da provincia entre quen peor o teñen en Galicia, un contraste llamativo se se atende á demora cirúrxica, onde a situación é case a contraria.
O dato que salva o semestre
Porque hai un matiz que cambia a lectura do conxunto. Con 74 días de media —o dato recollido polo Sergas para a área—, Lugo é a segunda provincia galega con menos espera para operarse. A media da comunidade sitúase en 91 días, a de Santiago chega aos 116 e as da Coruña e Pontevedra arredoran os 90. Só Ourense, con 69, mellora a cifra lucense.
Explica en parte ese contraste a xestión da actividade urxente. Segundo valorou o xerente da área sanitaria durante a presentación dos datos, as intervencións urxentes apenas variaron a pesar da folga médica, de xeito que os pacientes máis prioritarios e con cadros máis complexos se operaron ao mesmo ritmo que no semestre anterior. O custo dese esforzo cargouse, sobre todo, na actividade programada menos urxente.
Menos actividade: 3.000 operacións de diferenza
O volume global de operacións cae con forza. Entre xaneiro e xuño deste ano realizáronse na área 11.648 intervencións, case 3.000 menos que no mesmo período de 2025. O descenso concéntrase principalmente na cirurxía maior ambulatoria, as operacións de menor complexidade que se realizan sen ingreso e que constitúen o groso da actividade cirúrxica de calquera hospital: preto de 2.000 intervencións menos dese perfil.
A esa caída cirúrxica súmanse os recortes en diagnóstico. No primeiro semestre fixéronse tamén 5.000 consultas e case 2.000 radiografías menos que un ano antes, tres frentes que alimentan as listas de entrada e que explican que a demora para unha primeira visita ao especialista alcance niveis nunca vistos na provincia.
Como sinal de certa normalización, o hospital universitario lucense comezou a retomar algunhas cirurxías robóticas pola tarde, que levaban medio ano suspendidas polo conflito. Non é a solución, pero indica que a actividade programada intenta recuperar terreo perdido.
Un conflito con factura crecente
Os datos corresponden ao primeiro semestre, así que recollen tan só parte dos efectos dunha folga médica que se prolonga. Cada semana de folga ao mes e cada xornada sen horas extra tradúcese en operacións aprazadas, consultas que non se realizan e probas que se atrasan, e esa débito asistencial non desaparece soa: acumúlase.
A pregunta que se plantean agora os xestores sanitarios é ata onde pode chegar a demora se o conflito segue, e canto tempo necesitará o sistema para dixerir o atraso acumulado incluso cando se normalize a actividade. Porque unha cousa é recuperar o ritmo cirúrxico de urxencias —iso xa se demostrou posible— e outra moi distinta reducir as listas de espera que miles de lucenses arrastran. Mentres a negociación non avance, cada actualización trimestral destes datos corre o risco de confirmar un novo récord que ninguén quererá celebrar.
Con información de El Progreso.
