Poucas veces un camposanto se converte no mellor anfiteatro para mirar ao ceo. Fíxoo o cemiterio de Castro Caldelas, na comarca de Terra de Caldelas, que durante a xornada deste 13 de agosto de 2026 se transformou nun insólito miradoiro para contemplar o eclipse total de Sol. Alí reuníronse veciños e visitantes, rodeados de tumbas e silencio, para presenciar un dos fenómenos astronómicos máis extraordinarios que se lembran na xeografía galega.
Alí estaba a clave dunha experiencia difícil de esquecer. Con lentes de protección postos e a ollada fixa nas alturas, os asistentes seguiron con expectación as distintas fases do eclipse, un acontecemento que alterou por completo a realidade do contorno e deixou imaxes dunha beleza infrecuente na provincia de Ourense.
A luz que se esvaece entre o silencio
A ninguén se lle escapa que a escolla dun cemiterio como punto de observación achega un simbolismo poderoso ao relato. O certo é que o enclave ofrecía condicións inmejorables, cun horizonte despexado que permitía seguir con precisión o avance da Lúa sobre o disco solar. Quen se achegou até este recuncho de Castro Caldelas puido comprobar como a luz do mediodía foi perdendo intensidade de forma progresiva. Difícil imaxinar un escenario máis propicio para o asombro.
A penumbra foi apoderándose do camposanto de maneira paulatina. Tempo de máis agardando por un momento así nestas latitudes. Cómpre lembrar que os eclipses totais de Sol son fenómenos raros de contemplar nun mesmo punto do planeta, o que converteu a xornada de agosto nunha cita ineludible para quen habitaba ou visitaba daquela os concellos do interior galego.
Un fenómeno astronómico de seguimento masivo
A expectación xerada polo eclipse na comarca ourensá foi notable. Non é menor o dato de que os asistentes acudiran provistos do material axeitado, con lentes de protección homologadas, conscientes dos riscos que comporta mirar directamente ao astro rei mesmo cando este se oculta. O ambiente, segundo se desprende da información gráfica do evento, combinaba o respecto que impón un camposanto coa natural curiosidade científica de quen non querían perderse o momento en que a escuridade reinou en pleno día.
Castro Caldelas, coñecido polo seu imponente castelo medieval e a súa fonda tradición vitivinícola baixo a Denominación de Orixe Ribeira Sacra, atesoura un patrimonio natural e histórico que vai máis alá dos seus monumentos. A orografía escarpada da zona, co encoro de Edreira e o río Miño debuxando paisaxes de vértigo a escasos quilómetros, sitúa a esta localidade como un referente constante para o turismo de interior. O fenómeno astronómico veu sumarse á longa lista de atractivos dunha zona afeita a mirar aos seus montes e vales, pero que o 13 de agosto aprendeu tamén a mirar cara ás nubes.
A escuridade en pleno día e o reflexo no contorno
Quen escolleron este particular escenario non defraudaron á natureza. O momento en que a escuridade se apoderou por completo do ceo de Castro Caldelas viviuse cunha intensidade especial entre as lousas do cemiterio, un espazo onde a reflexión sobre o tempo e a vida está garantida de antemán. A anécdota quedará para a memoria dos alí presentes, que viron como a paisaxe se transformaba radicalmente co avance das distintas fases do eclipse.
Non parece casualidade que un suceso destas características congregara a tanta xente nun lugar de por si recollido e afastado do balbordo urbano. A natureza sempre encontra a maneira de sorprender, e nesta ocasión fíxoo aproveitando a soidade estrutural dun camposanto rural da provincia de Ourense. Alí onde habitualmente reina o recollemento máis absoluto, durante uns minutos viviuse unha expectación de carácter case colectivo.
