O éxodo estudantil de Ourense: estudar fóra custa 8.000 euros por curso

Abandonar a provincia de Ourense para cursar un grao universitario noutra cidade galega supón un desembolso de aproximadamente 8.000 euros por cada ano académico. Unha cifra que golpea de cheo ás economías domésticas da comarca. As matrículas gratuías trouxeron un alivio innegábel para milleiros de familias, mais o custo da supervivencia lonxe do fogar familiar converte o soño da educación superior nun verdadeiro luxo para a mocidade do interior.

A ninguén se lle escapa que a demografía de Ourense pende dun fío. Cada setembro, a estación de tren da cidade convértese nunha testemuña muda da hemorraxia de talento novo que marcha cara á costa. Demasiado tempo observando a mesma paisaxe de maletas e despedidas.

A vivenda e a cesta da compra devoran o orzamento

Cónvén recordar onde reside o verdadeiro problema financeiro deste colectivo. O groso deses 8.000 euros anuais non o leva a burocracia administrativa nin o custo dos créditos universitarios, senón a mera subsistencia. O alugueiro dun cuarto ou dun piso compartido sitúase nunha forqueta que vai dos 300 aos 450 euros mensuais. A esa cantidade fixa hai que engadirselo de xeito ineludíbel a cesta da compra, que supón outros 200 a 250 euros cada mes.

As matemáticas non enganan e a suma é esmagadora. Quen elixe saír de Ourense enfróntase a un mercado inmobiliario hostil. As cifras varían dependendo do punto de destino escollido dentro da comunidade autónoma. As cidades de Lugo ou Pontevedra ofrecen un lixeiro respiro no peto. Porén, o salto a prazas con maior demanda estudantil e tensión inmobiliaria como A Coruña, Vigo ou Santiago de Compostela dispara a factura de xeito considerábel.

Luces, auga, wifi e as facturas invisíbeis do día a día

Non é menor o dato dos gastos colaterais que comporta emanciparse por motivos de estudo. Alén do teito e a comida, a vida nun piso de alugueiro arrastra consigo un goteo constante de recibos. Subministracións básicas como a electricidade, a auga ou a conexión a internet supoñen un desembolso adicional que oscila entre os 40 e os 60 euros ao mes. O transporte engorda a partida nuns 50 euros.

Difícil pedirlle a un mozo que renuncie por completo á súa vida social. O lecer e os denominados gastos persoais requiren unha marxe de entre 100 e 150 euros mensuais para poder cubrir necesidades básicas de esparexemento. Suma e segue. Cando se xunta todo, o extractor da economía familiar deixa o resultado final a moitas familias ourensás contra as cordas antes de que o curso académico nin sequera comece.

Santiago de Compostela: a capital con maior castigo inmobiliario

Poucas veces o mercado da vivenda estudantil xera tanta ansiedade como na capital galega. A precariedade dos inmobles dispoñíbeis e os prezos abusivos en Santiago de Compostela alteraron por completo a dinámica universitaria. Moitos estudantes optan por unha fuga cara adiante para evitar encaixar eses sobrecustos: prefiren facer vida de autobús ou tren, viaxando para ir e vir cada día desde as súas localidades de orixe, antes que asumir o alugueiro dun cuarto na zona vella ou o ensanche compostelán.

A realidade galega das grandes urbes contrasta de forma radical coa calma das comarcas do interior. Alí onde a poboación envellece e as aulas dos colexios se baleiran, paradoxalmente, enviar a un fillo a estudar fóra esixe auténticos equilibrios financeiros. O esforzo institucional en bolsas queda rapidamente neutralizado por un mercado de alugueiro que opera coas súas propias regras de oferta e demanda, deixando nunha situación de clara vulnerabilidade a quen non teñen máis remedio que facer as maletas.