Escoitaban o mesmo programa de madrugada cando ela decidiu «anunciarse» por teléfono. Aquela broma —«se hai algún avariado que lle guste…»— rematou en oito chamadas e nun namoro que, a punto de cumprir dous anos, transformou a vida de Marisa Blanco e Ramón Seijas. Ela ten 75 anos e vive en Malpica; el, 82, é de Pontedeume. O que comezou como un guiño improvisado ao micrófono converteuse nunha compañía cotiá que recupera costumes antigas: paseos pola dársena, cafés no porto e conversas que duran máis alá do anoitecer.
Dunha chamada a unha «lúa de mel» tardía
A anécdota cóntaa Marisa cunha mestura de sorpresa e satisfacción. Non agardaba repercusións cando falou na radio; nin moito menos que, das oito chamadas que recibiu, unha sería a de Ramón e desembocaría nunha cita. Aquel primeiro encontro foi un café e a naturalidade de dúas persoas que xa viviran o suficiente como para non pór máscaras aos xestos. Desde entón, os desprazamentos entre Malpica e Pontedeume fixéronse habituais, e os encontros foron afianzando a relación.
Os familiares, segundo fontes achegadas, recibiron a nova con alivio e ternura. Os fillos e os netos viron pronto que a parella non buscaba outra cousa que compañía e pequenas ledicias: comentar a pesca do día, escoller unha canción na emisora local, visitar o mercado da Coruña cando toca. Para Marisa e Ramón, a maior gaña foi recuperar ritmo e proxecto: «Cambiounos a vida totalmente», di ela.
Ramón resume a súa experiencia con sinxeleza: a radio foi o vehículo que permitiu que dúas voces atopasen un paisaxe común. A vantaxe, engaden, foi a lentitude do vínculo; non houbo présa por formalizar nada. «Queremos gozar», repite Marisa. «Non temos que correr», engade Ramón. E así preferiron camiñar, coa costa de fondo e os habituais do porto que xa os saúdan polo nome.
A radio como tecido social na Galicia envellecida
Esta historia non é só unha curiosidade romántica; é unha peza máis da vida comunitaria na Galicia rural e costeira. A radio local conserva un papel que as grandes plataformas dixitais non sempre cobren: é accesible para moitas persoas maiores, non obriga a manexar aplicacións e promove a escoita colectiva. Desde programas de madrugada a espazos de dedicatorias, o aparello da cociña segue a ser fío de conexión para os que viven en núcleos pequenos.
A demografía galega, envellecida e dispersa, pon a proba as redes de apoio tradicionais. Ferrolterra, a Costa da Morte e as rías do Eume comparten problemas comúns: transporte interurbano pouco frecuente, peche de servizos e poboación que envellece sen relevo. Fronte a iso, a interacción a través da radio xorde como un recurso informal pero eficaz para combater a soidade. Organizacións veciñais aproveitaron esa capacidade: en varios concellos impulsáronse programas de tertulias radiofónicas e espazos dedicados a maiores, co obxectivo explícito de promover a sociabilidade.
Cómpre lembrar que a radio en Galicia foi, historicamente, instrumento de sobremesas e de resistencias culturais: desde as emisoras que mantiveron viva a lingua ata os espazos que transmitían noticias locais cando os grandes medios miraban noutra parte. Ese legado explica por que, para moitos maiores, un micrófono segue a ser máis que un aparello: é unha porta aberta.
Repercusións locais e que pode cambiar
A historia de Marisa e Ramón tivo efecto inmediato nas súas vilas. En Malpica, o concello está a valorar colaborar con emisoras para crear programas que fomenten o encontro entre maiores de distintas parroquias; en Pontedeume, asociacións de maiores planean retomar saídas conxuntas que a pandemia h
