Cando, fai case dous anos, unha intervención telefónica nun programa de radio local converteuse en algo máis que un chascarrillo, poucos imaxinaban que terminara en namoro. Marisa Blanco, de 75 anos, e Ramiro Seijas, de 82, celebran agora o seu segundo aniversario de parella. Ambos repiten, coa sorpresa e a emoción a flor da pel, que a radio lles cambiou a vida totalmente.
Unha chamada en broma que acendeu unha ligazón real
Todo comezou nunha magacín de sobremesa na que os oíntes chaman para contar anécdotas ou lanzar mensaxes. Marisa, co humor directo de quen viviu moito en pobos da costa, decidiu “anunciarse” por teléfono. En galego dixo, entre risas: «Se hai algún avariado que lle guste…», unha frase que, traducida ao castelán, ofrecía unha broma sobre se había algún solitario interesado. O que lembra con detalle é a resposta: «chamáronme oito». Destas oito chamadas, a que máis persistiu foi a de Ramiro.
O que seguiu non foi inmediato nin fulminante: houbo varias conversacións telefónicas, intercambio de horarios para as emisións e, finalmente, a decisión de atoparse en persoa. Escolleron lugares con olor ao mar: a dársena de Malpica para un primeiro paseo sosegado e as rúas de Pontedeume para outra cita posterior. Vizinhos e amigos, que os viron camiñar polo porto ou sentados nun banco fronte á ría, falaron dunha parella que parecía recuperar a ledicia da xuventude.
En voz dos protagonistas repítense os mesmos ingredientes: humor, palabra e tempo compartido. Marisa résumeo nunha frase que repete en máis dunha conversa: «Cambiounos a vida totalmente». A continuación, Ramiro engade, co seu ton pausado, que a compañía suaviza a cotidianidade: as comidas deixan de ser un trámite, as tardes volven máis longas e ata a radio soa distinto porque agora comentan as cancións entre os dous.
«Se hai algún avariado que lle guste…»
A radio como lugar de encontro nunha Galicia que envelhece
En moitos municipios galegos a radio segue sendo máis que un medio: continúa sendo un espazo de conversación e encontro. Os programas locais, con seccións de chamadas e mensaxes, actúan como taboleiros sociais onde se anuncian festas, se buscan chalecos perdidos ou se proponen quedadas. En territorios como a Costa da Morte ou a ría de Ares, con poboación dispersa e envellecida, esa función cobra especial relevancia. Non é raro que historias de amizade e, nalgúns casos, de romance, naszan na antena.
A historia de Marisa e Ramiro conecta cunha necesidade social máis ampla: romper a soidade na terceira idade. Asociacións locais, clubs de xubilados e emisoras comunitarias fan labor cotidiana para manter á xente activa. A anécdota ilustra como accións aparentemente pequenas —unha broma por teléfono, unha chamada devolvendo un xesto— poden abrir portas. Os profesionais dos servizos sociais levan anos insistindo en que a participación e a vida relacional son determinantes para o benestar físico e mental das persoas maiores.
Tamén hai un compoñente cultural. Nos pobos costeiros, a vida pública vese na praza, na lonxa e nas tertulias de bar; a radio prolonga iso en clave contemporánea. Cando alguén nunha pequena localidade se apaixona ou volve atopar compañía, a nova propágase rápido: os apelidos e as historias familiares coñécense e coméntanse na farmacia ou na panadaría. «Aquí, todo se sabe», di con sorna un amigo da parella. Pero dito con agarimo: saber dos demais é, ás veces, coidarse entre veciños.
Que supón, na práctica, unha relación a esta idade
A convivencia afectiva na vellez plantea asuntos prácticos que a parella afronta con sinxelidade. As visitas entre Malpica e Pontedeume requiren coordinación: organizar traslados, prestar atención a citas médicas e compaginar a relación coa vida de fillos e netos. Marisa e Ramiro optaron por un ritmo pausado: alternan semanas, axúdanse con xestións e manteñen actividades propias. Non buscan grandes proxectos, prefiren conservar a rutina compartida que lles devolveu o ánimo.
No veciñado faise broma sobre plans de boda ou convivencia permanente, pero a parella responde cunha mestura de ironía e realismo: a prioridade é coidarse e gozar do tempo xuntos. Economías axustadas, problemas de mobilidade ou trámites administrativos son obstáculos que, recoñecen, existen; con todo, o apoio mutuo reduce esa carga. Ademais, a súa historia animou a outros a chamar á emisora e a atreverse a sacar punta á soidade.
En clave comunitaria, relatos como este revalorizan o papel das emisoras locais. Non só fidelizan oíntes; xeran redes. As radios ven un aumento da participación en programas de chamadas e detectan que, a miúdo, os maiores buscan sobre todo compañía. Os responsables de algúns formatos admiten que historias deste tipo son un reflexo da vella costume galega de falar e escoitarse: unha práctica que, no século XXI, segue tendo consecuencias moi tangibles.
Ao final, a historia de Marisa e Ramiro é unha lección de sinxeleza: que o afecto non ten data de caducidade e que as pontes máis sólidas constrúense con palabras compartidas e paseos polo muelle. Se o mar de Malpica e a ría de Pontedeume gardan memoria de tantas vidas, agora tamén recordan que unha chamada espontánea pode transformar a rutina en compañerismo duradeiro.
Información adiantada en exclusiva por A Voz de Galicia.
