Cando as temperaturas se disparan e a paisaxe se volve un gardal, calquera chispa pode converterse nunha pesadelo. Iso é precisamente o que ocorreu esta semana na comarca da Terra Chá, onde un incendio forestal declarado na parroquia de Roupar puxo a proba a capacidade de resposta dos equipos de extinción. Máis alá das cifras —que xa superan as vinte hectáreas queimadas—, o episodio evidencia un patrón que se repite cada verán: a vulnerabilidade das zonas de monte baixo ante condicións extremas.
Un verán que anticipa emerxencias
A onda de calor que azouta Galicia desde hai días creou un escenario de alto risco. As temperaturas sostidas por riba dos trinta graos, combinadas cunha humidade relativa moi baixa, transforman a vexetación seca en combustible listo para arder. Neste contexto, o lume de Roupar non é un incidente illado, senón un síntoma dunha tempada estival que se prevé complicada para os dispositivos antiincendios.
O sinistro iniciouse a media tarde, arredor das tres, nun punto practicamente no límite entre os municipios de Xermade e Muras. Trátase dunha zona de difícil acceso, con pendentes e mato denso, onde os incendios son recorrentes cando chega a estiaxe. A experiencia dos servizos de emerxencia neste tipo de terreos foi determinante para conter as lapas antes de que puideran acadar núcleos habitados ou infraestruturas críticas.
Posta en común entre administracións: a clave da resposta
Unha das vertentes máis destacables da operación foi a cooperación entre a Xunta de Galicia e o Goberno central. A Consellería do Medio Rural mobilizou un importante dispositivo terrestre e aéreo, mentres que o Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico achegou medios complementarios. En total, o operativo incluíu varios helicópteros e avións, que traballaron de forma sincronizada con brigadas, motobombas e axentes forestais sobre o terreo.
Os avións de carga en terra realizaron continuas viaxes ao lago das Pontes para recoller auga e descargala sobre as lapas. Este ir e vir de aeronaves chamou a atención dos veciños da localidade, que observaron con preocupación o sobrevoo constante. Non é para menos: a visibilidade dos medios aéreos adoita ser o indicador máis evidente da gravidade dun incendio.
A estrada que conecta a zona con Viveiro tivo que ser cortada ao tráfico de forma puntual debido á proximidade do lume á calzada. Afortunadamente, antes das dez da noite a vía foi reaberta, o que indica que a evolución do incendio comezou a estabilizarse nas horas centrais da noite. Malia iso, os equipos de extinción continuaron traballando para asegurar o perímetro e evitar rebrotos.
Un territorio que arde con demasiada frecuencia
O monte galego acumula unha longa historia de incendios que, en moitos casos, teñen unha orixe intencionada ou neglixente. A zona de Roupar, situada nunha área de transición entre a Terra Chá e a Mariña, é especialmente sensible. A recorrencia destes sinistros no mesmo territorio formula preguntas incómodas sobre a eficacia das políticas de prevención e a xestión da paisaxe.
Estase tomando as medidas suficientes para limpar os montes de mato e crear cortalumes naturais? É o momento de reformular os usos do solo nestas áreas para reducir a carga de combustible vexetal? Son cuestións que, cada verán, volven poñerse sobre a mesa sen que se avance de forma decidida en solucións estruturais.
A coordinación entre administracións é clave, pero non abonda se non vai acompañada dunha estratexia de prevención a longo prazo. A experiencia demostra que cando o lume se declara, a prioridade.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.