O Goberno impulsa o aborto

Nese desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, o goberno impulsa o aborto. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. O Goberno ultima un informe para actuar contra as comunidades autónomas que non practiquen o aborto na Sanidade Pública e prosegue así coa súa inaceptable persecución aos médicos que se acollen á obxección de conciencia. Así o explicou a ministra de Sanidade, Mónica García, a pesar de que o 78 por cento dos abortos se producen en clínicas privadas. O ataque aos médicos que se negan a participar neste tipo de intervencións –seguindo o xuramento hipocrático que lles obriga a curar aos seus pacientes e non impedir o seu desenvolvemento como aquí se afirma– resulta de suma gravidade, xa que supón unha coacción ao dereito fundamental dos médicos á obxección de conciencia fronte á obrigación de eliminar unha vida humana. Resulta paradóxico que se aluda a que os prazos nos que as mulleres poden abortar –unha convención cuestionada por parte da sociedade– estean respaldados por un consenso científico que non o é e, ao mesmo tempo, se pretenda torcer o brazo aos científicos que se negan a practicalo. En lugar de pretender arrasar coa posición de tantos xinecólogos, o Estado debería plantexarse se, sendo eles os que mellor coñezen o desenvolvemento do embrión, non terán razón e o que insiste no erro será o propio Goberno. As cifras non deixan de medrar e alcanzan taxas escandalosas que parecen celebrarse dende o Ministerio de Sanidade e os partidos da esquerda. Nunha época na que existe un consenso sobre a necesidade de aumentar a natalidade, en España provocáronse 106.172 abortos cirúrxicos durante 2024, un de cada catro nenos concibidos nese mesmo período. A cifra creceu un 3 por cento respecto do ano pasado, no que se superou por vez primeira a barreira dos 100.000. Con todo, ao Goberno debenlle parecer poucos e, en vez de manterse nunha posición neutra, o Estado parece promocionar esta práctica e intenta que as opcións das que deciden rematar coa vida do ‘nasciturus’ (que goza de protección constitucional) sexan as máis numerosas posibles, en lugar de procurar que sexan as menos. Dela promoción do aborto dan fe todas as decisións que limitan a información sobre a durísima realidade da intervención á que se enfrontan as súas mulleres, as consecuencias que pode ter sobre elas no futuro tanto física como psicoloxicamente, e as opcións que poden ter para continuar coa súa maternidade. Todas as mulleres deberían ser informadas de todas as alternativas e do alcance da decisión que van a tomar, e non ser orientadas cara ao fin da súa xestación como sucede na práctica en moitos casos. É necesario que as futuras nais comprendan as consecuencias do que van a realizar e a axuda coa que contarían no caso de seguir adiante co alumbramento da vida. Informar ás mulleres non supón unha coacción, senón unha responsabilidade que os poderes públicos deben asumir. As oportunidades –económicas, de apoio social e acompañamento emocional–, e calquera axuda para que as xestantes que se plantean abortar poidan ter ao seu fillo deben ser as mesmas para todas ou o aborto convértese de facto nunha saída á que se aboca a mulleres con poucos recursos. Non podemos asumir este fenómeno como algo aceptado pola sociedade no seu conxunto e temos o deber de lembrar que, lonxe de representar unha conquista das liberdades das mulleres, o aborto é, en última instancia, un fracaso colectivo. Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha perspectiva informada sob