O fume de Guntín e a resignación ambiental en Galicia

A estatística fría rara vez reflicte o drama real dunha paisaxe calcinada, pero en Galicia, os números deixaron de sorprender para consolidarse como unha advertencia constante. A estratexia autonómica para a defensa do monte reflectiu unha realidade tan crúa como polémica: o obxectivo marcado para o ano en curso contempla que o lume poida arrasar até 29.207,4 hectáreas. Esta perspectiva supón un incremento alarmante se se compara coa meta do exercicio anterior, que se situaba en 18.554 hectáreas. Un axuste que se xustifica apelando á media da última década, profundamente distorsionada polos estragos rexistrados durante 2025, un período negro no que as lapas devoraron 118.763,5 hectáreas. É neste preocupante escenario de normalización da destrución onde se enmarca o último gran aviso na provincia de Lugo.

A primeira hora da tarde deste martes, a consellería competente comezaba a contabilizar os estragos dun novo foco no termo municipal de Guntín. O resultado preliminar xa arroxa un balance dunhas vinte hectáreas reducidas a cinzas. Un episodio que, lonxe de tratarse dunha anomalía puntual, se suma á interminable lista de emerxencias estivais que, posto a posto, están debuxando un mapa de devastación.

O fronte de Sirvián e o colosal despregamento defensivo

A orixe deste novo dorzolo de cabeza localízase na parroquia lucense de Sirvián. Pouco despois das catro e cuarto da tarde, os mecanismos de alerta disparábanse. Diante da aparente virulencia das lapas, a administración activou de inmediato un impresionante operativo loxístico. A intención evidente é afogar o sinistro na maior brevidade posible. Sobre a zona afectada operan tres hidroavións e cinco helicópteros, descargando auga sen tregua. No chan, a resposta é igual de contundente. Unha ducia de brigadas, respaldadas por seis vehículos autobomba e dúas palas mecánicas, traballan contra o reloxo para frear o avance. Todo este dispositivo atópase supervisado por un técnico especializado e oito axentes forestais.

Este tipo de mobilizacións supón un custo económico e humano incalculable. A pregunta que flota no ambiente, e que moitos cidadáns se formulan ao ver pasar os medios aéreos, é por que se segue destinando un esforzo titánico á extinción cando a prevención estrutural parece fracasar estrepitosamente ano tras ano. As lapas nesta zona lucense son o síntoma dunha estratexia que, a xulgar polos voluminosos datos de superficie perdida, demanda unha revisión profunda e menos conformista.

Un verán asfixiante: o caldo de cultivo da negligencia

O episodio de Sirvián non é unha illa en medio do océano de calamidades ambientais que azouta á comunidade. Só nos últimos días, a tensión disparouse en múltiples puntos da xeografía galega. Na comarca da Chaira, por exemplo, os equipos lograron estabilizar un incendio en Xermade que deixou tras de si case seis hectáreas destrozadas. Uns días antes, o lume cebouse coas infraestruturas na Ribeira Sacra, onde unha nave agrícola en O Saviñao quedou completamente arrasada, perdéndose no seu interior maquinaria pesada e importantes reservas de herba.

O impacto, por tanto, non queda confinado ao monte, senón que golpea de cheo á fráxil economía rural. Vendo esta perigosa tendencia, non é de estrañar que moitos concellos decidisen asumir competencias que se antollan vitais para a súa propia supervivencia.