O legado dun crego adiantado ao seu tempo na Galicia rural

A despoboamento e o illamento das aldeas galegas son un desafío constantemente actual, mais hai décadas, a loita contra o baleiro requiría iniciativas moito máis imaxinativas. A figura do sacerdote recentemente falecido en Vilalba, aos 94 anos, exemplifica á perfección un modelo de clérigo que transcendeu as labores estritamente relixiosas para se converter nun verdadeiro motor de desenvolvemento comunitario e cultural. A súa traxectoria invita a reflexionar sobre o papel histórico da igrexa local na vertebración social de territorios tan complexos como a Galicia interior.

O acceso á educación como punto de inflexión

O camiño cara ao sacerdocio para este home, nacido na parroquia de O Buriz, non estivo exento das limitacións económicas propias da España rural de mediados do século XX. A posibilidade de acceder a estudos superiores dependeu integramente dunha bolsa familiar, un mecanismo de mecenado privado que, naquela época, era a miúdo o único billete de saída para novos con inquietudes intelectuais.

A súa vocación e capacidades eran tan evidentes que, ao culminar a súa formación eclesiástica, a institución deuse cunha pedra no camiño: a idade mínima legal para exercer como párroco esixía ter cumpridos os 24 anos. A necesidade de comezar canto antes coa súa labor pastoral foi tan apremante que se tivo que elevar unha petición formal ata a Santa Sé. A concesión desta dispensa pontificia resultou, a fin de contas, un acerto que beneficiou enormemente ás comunidades nas que serviría durante case trinta anos.

Un motor de dinamización na Terra Chá

O seu destino principal foi a parroquia de Pígara, un contorno onde a súa influencia superou con creces a administración de sacramentos. Comprendendo que o progreso dunha comunidade rural pasaba inexorablemente polo acceso á cultura e ao lecer, liderou a creación dun teleclub que se convertería no epicentro da vida social local.

Aquele centro, inaugurado en 1967, non se limitaba á pura proxección cinematográfica nunha época en que o cine era un luxo inalcanzable para moitas familias campesiñas. O edificio actuaba como un verdadeiro centro cívico polivalente. Nas súas salas organizábanse coloquios, conferencias divulgativas e mesmo obradoiros tan prácticos como cursos de cociña. O seu incansable activismo conseguiu que esta iniciativa recibise un galardón estatal, un recoñecemento oficial a unha labor de dinamización que hoxe equivalería aos mellores proxectos de revitalización rural.

Compromiso inquebrantable cos maiores

A segunda gran etapa da súa vida pastoral estivo marcada pola súa vinculación ao Hospital Asilo de Vilalba. Neste centro sociosanitario exerceu como capelán durante numerosos anos, desenvolvendo unha importante tarefa de acompañamento espiritual e emocional cara ás persoas maiores e enfermas da comarca de A Terra Chá.

O círculo da súa existencia pechouse neste mesmo recinto, onde residía durante os seus últimos anos. O seu falecemento este luns supón a perda dunha testemuña de excepción da evolución social da provincia de Lugo durante o último século. Este mércores, ás 11.00 horas, a parroquia natal de O Buriz, no concello de Guitiriz, acollerá o funeral de corpo presente, un último recoñecemento a unha vida dedicada por completo aos demais.