O que comezou como unha fonda de paso en 1925 terminará o vindeiro 31 de xullo. O Mesón de Crecente, un dos establecementos máis lonxevos da capital lucense, pechará as súas portas para sempre. Cen anos de historia que se apagan coa xubilación da súa actual propietaria, quen decidiu colgar o mandil para adicarse aos seus netos.
Poucas veces un restaurante alcanza semellante lonxevidade. E menos aínda mantendo intacta a súa esencia. Porque no Mesón de Crecente non houbo innovacións nin fusións: catro pratos típicos, cociñados con ingredientes caseros e preparados nunha cociña de leña. Esa foi a fórmula que durante un século converteu o local nun referente da gastronomía tradicional galega.
Un século en catro pratos
A carta do Mesón de Crecente era a de sempre. Non fixo falla cambiala. Os seus propietarios entenderon que a fidelidade á receita orixinal era o mellor reclamo. E o tempo deulles a razón. Xeracións enteiras de lucenses e visitantes sentáronse nas súas mesas para degustar eses catro pratos que se converteron en sinal de identidade.
A cociña de leña marcaba a diferenza. Non é un detalle menor nunha época na que todo tende á industrialización. Alí mantívose o lume vivo durante cen anos, quentando olas e cazolas coa mesma leña que daba ese sabor imposible de replicar. Os clientes sabíano. Por iso volvían.
Unha decisión meditada
A propietaria do establecemento recoñece que o momento chegou. «Agora toca outra etapa máis tranquila, para disfrutar dos netos e descansar», explica. Pero non oculta o vínculo emocional que a une ao negocio. «Os clientes son tan bos que os vou botar de menos», admite con sinceridade.
Sen embargo, a decisión é firme. O peche está previsto para o último día de xullo. Despois, o local quedará baleiro. Pero a dona ten unha condición clara se alguén quixese coller o relevo: o novo proxecto debería manter a esencia do mesón. Nada de cambiar a carta nin modernizar o concepto. Ou respéitase a tradición ou non hai traspaso.
Non parece unha esixencia descabellada. Despois de cen anos, o Mesón de Crecente gañouse o dereito a decidir o seu legado. E o seu legado é ese: cociña de leña, produtos caseros e catro pratos que alimentaron a media cidade durante un século.
Un fenómeno que se repite
A historia do Mesón de Crecente non é un caso illado en Lugo. Hai apenas uns días, outro histórico da cidade, o peiteador Ángel Ferreirós, colgaba as tesouras tras 56 anos de oficio. Dous establecementos que pechan case ao mesmo tempo, dúas formas de entender o comercio de proximidade que se van apagando.
A cifra fala por si soa. Cen anos de actividade ininterrompida merecen un recoñecemento que vai máis alá do simple adeus. Son catro xeracións de clientes, de familias que celebraron aniversarios, xantaradas de traballo ou simples almorzos de domingo nesas mesmas mesas. Demasiado tempo como para que pase desapercibido.
O sabor do auténtico
A ninguén se lle escapa que a gastronomía galega vive un momento de recoñecemento mundial. Pero os grandes restaurantes con estrelas non deberían facer esquecer que a base de todo está neses locais humildes onde se cociña como sempre. O Mesón de Crecente era un deses lugares. Sen pretensións, sen redes sociais nin marketing, pero cunha clientela fiel que enchía o local cada día.
Agora, tanto os que xa coñecen o sabor dos seus catro pratos típicos como aqueles que querían degustalos por primeira vez só dispoñen duns días. Ata o 31 de xullo, a cociña de leña seguirá fumegando. Despois, o silencio.
Conveña recordar que non todos os días se pecha un negocio centenario. Nun mundo onde a restauración cambia de donos e conceptos cada poucos anos, manter un mesmo local, unha mesma cociña e unha mesma carta durante cen anos é case unha h
