O que comezou como unha fonda de paso en 1925 terminará o próximo 31 de xullo. O Mesón de Crecente, un dos establecementos máis lonxevos da capital lucense, pechará as súas portas para sempre. Cen anos de historia que se apagan coa xubilación da súa actual propietaria, que decidiu colgar o delantal para dedicarse aos seus netos.
Pocas veces un restaurante alcanza tal lonxevidade. E menos aínda mantendo intacta a súa esencia. Porque no Mesón de Crecente non houbo innovacións nin fusións: catro pratos típicos, cociñados con ingredientes caseiros e preparados nunha cociña de madeira. Esa foi a fórmula que durante un século converteu o local nun referente da gastronomía tradicional galega.
Un século en catro pratos
A carta do Mesón de Crecente era a de sempre. Non foi necesario mudala. Os seus propietarios entenderon que a fidelidade á receita orixinal era o mellor atractivo. E o tempo delles deu a razón. Xeracións enteiras de lucenses e visitantes sentáronse nas súas mesas para degustar eses catro pratos que se converteron nunha marca de identidade.
A cociña de madeira marcaba a diferenza. Non é un detalle menor nunha época na que todo tende á industrialización. Alí mantívose o lume vivo durante cen anos, quentando potes e cazuelas coa mesma madeira que daba ese sabor imposible de replicar. Os clientes sabíano. Por iso volvían.
Unha decisión meditada
A propietaria do establecemento recoñece que o momento chegou. «Agora toca outra etapa máis tranquila, para gozar dos netos e descansar», explica. Pero non oculta o vínculo emocional que a une ao negocio. «Os clientes son tan bos que os vou botar de menos», admite con sinceridade.
Con todo, a decisión é firme. O peche está previsto para o último día de xullo. Despois, o local quedará baleiro. Pero a dona ten unha condición clara se alguén quixera tomar o relevo: o novo proxecto debería manter a esencia do mesón. Nada de cambiar a carta nin modernizar o concepto. Ou se respecta a tradición ou non hai traspaso.
Non parece unha esixencia descabellada. Despois de cen anos, o Mesón de Crecente gañouse o dereito a decidir o seu legado. E o seu legado é ese: cociña de leña, produtos caseiros e catro pratos que alimentaron a metade da cidade durante un século.
Un fenómeno que se repite
A historia do Mesón de Crecente non é un caso aislado en Lugo. Hai pouco máis dun día, outro histórico da cidade, o peluquero Ángel Ferreirós, colgaba as tesoiras tras 56 anos de oficio. Dous establecementos que pechan case ao mesmo tempo, dúas formas de entender o comercio de proximidade que se van apagando.
A cifra fala por si soa. Cen anos de actividade ininterrompida merecen un recoñecemento que vai máis aló do simple adeus. Son catro xeracións de clientes, de familias que celebraron aniversarios, comidas de traballo ou simples xantares de domingo nesas mesmas mesas. Demasiado tempo como para que pase desapercibido.
O sabor do auténtico
A ninguén se lle escapa que a gastronomía galega vive un momento de recoñecemento mundial. Pero os grandes restaurantes con estrelas non deberían facer esquecer que a base de todo está nese locais humildes onde se cozinha como sempre. O Mesón de Crecente era un deses lugares. Sen pretensións, sen redes sociais nin marketing, pero cunha clientela fiel que enchea o local cada día.
Agora, tanto os que xa coñecen o sabor dos seus catro pratos típicos como aqueles que querían degustalos por primeira vez só dispoñen de uns días. Ata o 31 de xullo, a cociña de leña seguirá fumendo. Despois, o silencio.
Convén lembrar que non todos os días se pecha un negocio centenario. Nun mundo onde a restauración cambia de donos e conceptos cada poucos anos, manter o mesmo local, a mesma cociña e a mesma carta durante cen anos é case unha heroína.
