O primeiro gran incendio de Ourense acende as alarmas sobre o abandono do monte

Un raio desata a emerxencia no Alto do Paraño

A provincia de Ourense viviu esta fin de semana a súa primeira gran emerxencia forestal da tempada estival. O lume, que segundo as primeiras pescudas se iniciou pola caída dun raio durante unha treboada seca na contorna do Alto do Paraño, no concello de Boborás, propagouse cunha rapidez inusitada debido ás fortes rachas de vento. En poucas horas, as chamas devoraron máis de duascentas hectáreas de monte e matogueira, obrigando á Xunta a decretar a situación 2 do plan de emerxencias, un nivel que implica a mobilización de todos os recursos dispoñibles ante a ameaza directa sobre núcleos habitados.

Veciños en pé de guerra contra o avance das chamas

A angustia apoderouse das pequenas aldeas da parroquia de Moreiras, especialmente en Becoña de Arriba e Becoña de Abaixo, onde a fronte do incendio chegou a cercar varias vivendas. Ante a magnitude do sinistro, os residentes organizáronse de forma espontánea para tratar de protexer os seus fogares e os dos veciños que xa non residen na aldea. Armados con mangueiras e cubos, moitos afanáronse en regar as propiedades deshabitadas, un xesto que transcende a mera emerxencia e se converte nun símbolo da resistencia da Galicia interior contra o abandono e o despoboamento. Mentres, os equipos de extinción centraban os seus esforzos en conter unha fronte que se estendía tamén cara ás parroquias de A Fenteira e Son, onde a orografía complicaba o acceso dos medios terrestres.

A difícil batalla contra o vento e a orografía

As tarefas de extinción enfrontáronse a un inimigo dobre e cambiante. O vento, racheado e imprevisible ao longo da xornada, non só dificultaba a precisión das descargas dos medios aéreos, senón que provocaba continuos cambios de dirección na fronte activa, desbordando en varias ocasións os cortalumes que os reténs terrestres lograban abrir. A complexa orografía do Alto do Paraño, unha zona de gran valor paisaxístico pero de difícil acceso, obrigou aos técnicos forestais a despregar un esforzo titánico para protexer as vivendas máis expostas e evitar que o lume saltase a zonas de maior masa arbórea. Durante horas, a evolución do sinistro mantivo en vilo a todo o operativo, que vixiaba especialmente o comportamento das chamas na zona alta da montaña.

Un debate que o fume volve poñer sobre a mesa

Máis alá da urxencia do momento, o incendio de Boborás reabre un debate incómodo pero necesario sobre a xestión do monte galego. Que un raio, un fenómeno natural inherente ao clima atlántico, poida desencadear unha catástrofe desta magnitude é un síntoma claro da vulnerabilidade do territorio. A acumulación de biomasa, a falta dunha paisaxe en mosaico e o abandono das labores tradicionais de pastoreo e limpeza converten calquera ignición nun potencial incendio descontrolado. A imaxe dos veciños loitando por propiedades onde xa non vive ninguén é o reflexo máis cru da paradoxa da Galicia rural: un monte que arde porque xa ninguén o coida, pero que aínda defenden con uñas e dentes quen se negan a marcharse.