miércoles, 16 de septiembre de 2026 | Galicia, España
ÚLTIMA HORA Toén, o psiquiátrico do que Netflix non precisa: o urbex converte a súa ruína en fenómeno viral
Galego Castelán

As Camelias: cando o prezo da heroína se converte nun indicador de crise urbana

As Camelias: cando o prezo da heroína se converte nun indicador de crise urbana

Hay datos que resumen mellor que calquera informe a situación dun barrio. En As Camelias, ás beiras do Barbaña, en Ourense, un deses indicadores é arrepiante: a dose de heroína véndese alí por apenas dous euros. Un prezo tan baixo que, segundo quen viven a situación de preto, converte o barrio nun punto de referencia negativo para toda a comunidade autónoma e explica o constante fluxo de persoas afectadas polas adiccións que circulan polas súas rúas.

A economía da droga como síntoma

Que unha substancia circule a ese prezo non é casualidade. Os prezos baixos adoitan indicar abundancia de oferta, competencia entre vendedores e unha cadea de distribución asentada e sen apenas obstáculos. Noutras palabras: o mercado funciona con demasiada fluidez. E onde o mercado da droga se instala con esa comodidade, a convivencia veciñal é a primeira variable de axuste.

O caso deste barrio ourensán plantea ademais unha pregunta incómoda para as administracións: como é posible que un punto de venda tan visible e tan barato se manteña no tempo sen que a resposta institucional se perceba por parte de quen o sofren a diario?

Un escrito que espera resposta

A paciencia dalgúns residentes esgotouse. Fai aproximadamente dúas semanas, un deles trasladou formalmente a súa preocupación á Subdelegación do Goberno en Ourense. A petición era concreta e razoada: máis efectivos de seguridade e, de xeito prioritario, patrullas que caminen polo barrio. O motivo é puramente práctico; os becos e recunchos da zona non son accesibles para vehículos policiais, de xeito que sen presenza peonil resulta moi difícil inspeccionar os espazos onde se concentra a actividade ilegal.

A queixa do veciño ten un compoñente adicional que di moito do clima reinante: prefire o anonimato. En contornos onde o narcotráfico se normalizou, denunciar publicamente conleva riscos reais, e as ameazas na zona non son un fantasma afastado. Ese silencio forzado é, en si mesmo, parte do problema: sen voces identificables, resulta máis doado para as institucións mirar cara a outro lado.

Patrullar a pé, unha demanda de sentido común

A reivindicación da policía de proximidade non é exclusiva de Ourense. En moitas cidades españolas con problemas similares, os veciños coinciden nun diagnóstico parecido: o coche patrulla disuade pouco nos microespazos urbanos, mentres que a presenza uniformada caminando cambia a percepción de seguridade e dificulta a operativa dos vendedores. É unha fórmula barata, probada e que non require grandes despregues, só vontade organizativa.

De momento, o promotor do escrito non obtivo contestación algunha da administración. O seu anuncio de repetir a reclamación se non hai cambios suxire que o conflito non vai desactivarse só. E a experiencia di que estes problemas, cando se cronifican, tenden a extenderse en lugar de desaparecer.

Máis aló do dato puntual

O caso de As Camelias apunta a unha cuestión de fondo que trascende o barrio: a política de drogas en Galicia segue reactiva, respondendo cando a presión veciñal estoura en lugar de anticiparse. Mentres unha dose custe menos que un café, a mensaxe que recibe tanto o consumidor como o traficante é a mesma: aquí pódese.

Ficará por ver se as administracións responden á petición formulada ou se, como ocorre tantas veces, fan falta máis escritos, máis queixas e máis tempo perdido para que a presenza policial chegue finalmente aos becos onde dous euros bastan para mercar o problema máis caro do barrio.

M

Miguel Ángel Vázquez

Redactor especializado en economía y empresas. Cubre la actualidad económica de Galicia y España para Galicia Universal.

Deja tu comentario

Tu email no será publicado. Los comentarios se revisan antes de aparecer.

🇪🇸 Castellano