O inicio da tempada estival trae malas noticias para a conectividade de Galicia. A falta de poucas xornadas para que arranque o pico de viaxes, as tres terminales galegas verán como se suprimen 20 rutas máis respecto ao ano pasado, unha caída que agrava a sangría iniciada en 2025, cando xa se perderon 13 rutas e preto de 300.000 prazas. O efecto, din responsables aeroportuarios e axentes económicos consultados, será inmediato e palpable en cidades como Vigo, A Coruña e Santiago.
Recortes que se notan na pista e nas cifras
As cancelacións afectan a traxectos tanto nacionais como internacionais e tradúcense en menos frecuencias e nun calendario de operacións máis feble durante os meses de maior demanda turística. No conxunto das tres terminales —as de Santiago (Lavacolla), A Coruña (Alvedro) e Vigo (Peinador)— apreciase unha redución de capacidade que non só merma opcións para o turista, senón que complica a vida de empresas, estudantes e familias coa diáspora galega.
Fontes aeroportuarias explican que a maioría das baixas responden a decisións comerciais das aeroliñas, que reorientan flotas e evitan rutas de baixa rendibilidade. Ademais, a oferta de chárters aumentou como parche estacional: operadores turísticos e axencias fletan avións puntuais para cubrir a demanda vacacional, pero esas operacións non substitúen unha rede regular de conexións. O propio xurdimento do voo a Nueva York, fresco na memoria do sector, preséntase como exemplo de demanda potencial que as compañías tradicionais non sempre transforman en servizos estables.
A clientela tamén percibe o cambio. Varios usuarios habituais consultados nos aeroportos contan que tiveron que reorganizar viaxes, facer escalas máis longas ou desprazar a saída a aeroportos de comunidades veciñas. Para os viaxeiros de negocios, a perda de frecuencias supón xornadas laborais máis longas e custos engadidos. No argot do sector repítese unha queixa: existe demanda, pero a rede de rutas non acompaña por cuestións de prezo do billete, custos operativos e unha política de incentivos que, a xuízo dalgúns, non é suficiente para sostentar determinados destinos.
Antecedentes: unha crise con raíces administrativas e económicas
A caída non é un fenómeno illado do verán de 2026. Nos últimos anos Galicia viu como o seu esquema aeroportuario loita por manter atractivos comerciais fronte a hubs máis grandes e rutas que concentran tráfico. Aena, as aeroliñas e a Xunta protagonizaron debates e reunións sobre a chamada conectividade da comunidade; con todo, as medidas non sempre alcanzaron para frear a erosión de prazas e destinos.
A xeografía xoga un papel: a dispersión poboacional e a proximidade relativa entre as tres terminales dificultan estratexias coordinadas que permitan optimizar frecuencias sen canibalizar tráfico. Ademais, Galicia compite con importantes destinos europeos polo turista estival e con aeroportos españois que, polo tamaño e densidade de conexións, ofrecen sinerxías que aquí son difíciles de replicar. A isto súmanse factores macroeconómicos —prezos do combustible, inflación e reordenación de flotas por parte das compañías aéreas— que obrigan ás compañías a priorizar rutas con maior rendemento económico.
Neste contexto, a aparición de operacións puntuais a mercados de longo alcance ou a proliferación de chárters serven como termómetro: amosan que existe interese por viaxar a Galicia pero que a oferta regular non é a agardada. Axentes turísticos das Rías Baixas e da costa lucense subliñan que a demanda de prazas para xullo e agosto crece cada ano, pero que a carencia de rutas directas condiciona a duración da viaxe e o gasto.
