En desenvolvemento: a nova era da defensa e os drons

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, a nova era da defensa agranda horizontes. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Os detalles que foron saíndo á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A industria de drons española colle rumbo cara altos voos. Xa vimos estes aparellos transportando material sanitario entre hospitais, detectando pragas en cultivos ou fumigando campos, inspeccionando aeroxeradores e infraestruturas críticas e sobrevoando lumes para proporcionar datos en tempo real sobre o alcance das chamas. Agora estes artefactos entran nunha nova era. Vimosos en plena acción na guerra de Ucraína. Artefactos máis baratos ca un misil ou un avión de combate, e que non poñen en risco a vida de ningún piloto. Así que as aeronaves non tripuladas e controladas en remoto son agora as protagonistas do campo de batalla. Non é de extrañar que desenvolver tecnoloxía para deseñar drons avanzados de uso militar e fabricalos de forma masiva sexan obxectivos polos que apostan moitos países. A propia Europa xa traballa en aumentar as súas capacidades de defensa co programa ReArm Europe, que mobilizará 800.000 millóns de euros. E unha das capacidades a potenciar son os drons. asemade, nos plans do Goberno español para modernizar os nosos exércitos figuran programas que financian a fabricación destas novas aeronaves non tripuladas para defensa. En global, a consultora americana Mordor Intelligence estimou que o tamaño do mercado de vehículos aéreos non tripulados foi de 17.310 mil millóns de dólares en 2024, e agárdase que creza un 13,74% anual ata 2029. Toda unha oportunidade para que despegue unha industria do dron española que xa conseguiu ser referente nalgunhas tipoloxías destes aparellos e que ademais nos levaría a reducir a nosa dependencia tecnolóxica do exterior na produción destes artefactos. «España é líder en drons tácticos pequenos para defensa, o que sería a ‘Clase Small’ na clasificación da OTAN. Aeronaves de máis de 15 quilos e menos de 150. Tamén temos moita experiencia en drons tácticos de altas prestacións de máis de 150 quilos (Clase 2). Algúns mesmo chegan aos 600. E contamos con capacidade para fabricar drons micro de 3 ou 4 quilos e ata 15, un mercado copado polas empresas chinesas», detalla Ernesto Llorente, coordinador do grupo de UAVS (as siglas en inglés de ‘Unmanned Aerial Vehicle’ ou vehículo aéreo non tripulado) do Colexio Oficial de Enxeñeiros Aeronáuticos de España (Coiae). Non nos faltan actores neste ecosistema, como asegura Rafael Márquez, coordinador do Comité de Aviación de Tedae (Asociación Española de Empresas Tecnolóxicas de Defensa, Seguridade, Aeronáutica e Espazo). «Contamos coa cadea industrial completa -afirma-. Temos aeronaves, empresas que producen os seus compoñentes e equipan esas plataformas, ou que fabrican sistemas contra UVA, provedores de sistemas de autopiloto, de sistemas de potencia… E contamos con centros de ensaio que son moi utilizados por compañías doutros países para probar os seus dispositivos. En España, pola nosa climatoloxía, pódese voar moitos días do ano. A tecnoloxía está dispoñible e desenvolvida, pero falta a parte de industrialización, de fabricar drons en serie…». No universo dos drons, dispoñemos de empresas moi ben posicionadas e con moita experiencia acumulada ás súas costas. Como é o caso da madrileña SCR (Sistemas de Control Remoto), un referente internacional no deseño, produción e operación de sistemas non tripulados aéreos, terrestres e navais. Vendeu nas súas trinta anos de actividade mil plataformas por todo o mundo. En 2024 foi adquirida polo grupo vasco Sener nunha aposta clara e decidida por desenvolver unha nova liña de negoc