En desenvolvemento: Sánchez: Escanos por barricadas

Os últimos acontecementos relacionados con Sánchez: escaños barricadas xeneraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Pedro Sánchez non ten maioría nun Parlamento ao que non se atreve a presentar un proxecto de Orzamentos Xerais do Estado e do que fuxe canto pode. Intentou tamén amordazar aos xuíces con querelas e reformas oportunistas, pero fracasou no intento. Preside un goberno roto, vicepresidido por unha ministra, a de Traballo, abandonada á súa sorte nun proxecto «social» de primeira orde, porque o presidente do Goberno preferiu ir ao cine antes que compartir a derrota do seu Executivo. Sánchez non quere perder un poder que non sabe nin pode exercer democraticamente e, por iso, saltou definitivamente das institucións ás rúas, dos escanos ás barricadas. Animou a protestar contra Israel na última etapa da Vuelta a España, non antes, e cando ía finalizar en Madrid, icona do fracaso sistémico da esquerda. Máis que animar, máis que lexitimar, liderou as protestas, fíxoas propias, aínda sabendo, polas precedentes que coñecía, que ían ser violentas, porque só con violencia podían acadar o propósito de cancelar a última etapa. E Sánchez, como fotocopia da extrema esquerda, conseguíu ser mellor que o orixinal. Sánchez deu o paso temible de revelar sen tapujos que quere ser o líder de toda a esquerda, que con el xa non se clasifica en moderada ou radical. A súa indiferencia ante os máis de vinte policías feridos polos manifestantes aos que el admira é sintomática dun diagnóstico que desborda a política democrática. Só se lle entende fóra do marco da democracia, da que se converteu nun fuxido. O sufrimento de Gaza pola brutal e inaceptable forza militar israelí é unha coartada para bendicir a primeira demostración de violencia na rúa instada desde o Goberno desde que hai democracia en España. É moi sinxelo empurrar ciclistas pola rúa e facilitar o asalto violento cando sometes á Policía a instruccións propias dun cómplice. Que se anime o señor presidente a ser coherente e, se non pode sacar a Israel de Eurovisión ou da Euroliga, que rompa relacións diplomáticas, tanto que quere ser o faro da dignidade europea. Gaza é a escusa para galvanizar unha esquerda afundida nas sondaxes e alimentar o voto de Vox, e acudir a unhas eleccións nas que Sánchez querrá confrontarse, non con Feijóo, senón con Abascal, e para iso necesita levar España ao límite e tensionar a convivencia coa lexitimación da violencia. Nese terreo de extremos, hai pouco espazo para entenderse coa linguaxe da moderación e da centralidade, pero ambas seguen sendo as responsabilidades do PP nesta crise democrática aberta en canal polo presidente do Goberno. O trumpismo de Sánchez é cada día máis evidente. Non hai institución que se salve da súa forma de realizar —ou desrealizar— política, porque ese é o seu propósito: funcionar sen regras e encontrar nas algaradas o que lle nega o funcionamento do Estado democrático e de dereito. Non, non é Gaza polo que Sánchez animaba a protestar, senón para permanecer no poder, para coser as costuras dunha esquerda en naufraxio e para socavar a alternativa dun centro-dereita democrático, constitucional e moderado, alimentando a Vox como fuga de votos que repita o escenario do 23-J de 2023. Os manifestantes aclamados por Sánchez asaltaron Madrid como os trumpistas asaltaron o Capitolio o 6 de xaneiro de 2021. En ambos os casos, para sumir o país na discordia civil. Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha