En desenvolvemento: un fracaso da sociedade

A actualidade informativa vese marcada polo fracaso da sociedade, un acontecemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual. As ramificacións destes sucesos estendense máis alá do inmediatamente visible.

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A televisión trae a nova de que unha alumna de ESO dun colexio de Sevilla quitouse a vida arroxándose polo balcón da súa casa ao regresar do centro educativo. Unha tristísima noticia que por desgracia sucede máis do habitual e que supón un fracaso da sociedade. Ademais, polo que se sabe, fallaron moitas cousas no centro e tamén o protocolo indicado. Entendo que o colexio onde estudaba era un centro relixioso onde se cursa a ESO e en bastantes deles tamén o Bacharelato. É dicir, un centro concertado. Foi un claro caso de ‘bullying’ ou, para entendernos mellor, de acoso escolar. Un acoso que adoita exercer non un único alumno, senón unha pandilla ou grupo de compañeiros da clase. Ás veces móstranse con eles por ter exceso de peso a persoa afectada, por ser pequena de estatura, por consideralos feos; en fin, por aquilo que lles apeteza aos culpables e responsables deste tipo de actos que constitúen delito. Moitas veces estes feitos ocúltanse polas mesmas persoas que sofren o acoso; algo semellante aos malos tratos contra as mulleres. Non se afirma, non afloran ao exterior por medo ou outros prexuízos absurdos. No caso desta moza sevillana, Sandra, parece que a cousa viña de atrás, que o centro tiña coñecemento, pois os pais xa o denunciaran ao colexio un par de ocasións. Que a moza ademais estaba a recibir axuda psicolóxica. A medida tomada foi cambiar de clase ás alumnas que a estaban acosando e meténdose con ela. Aínda que ás veces dáse acoso entre persoas de distinto sexo, o habitual é que proceda de persoas do mesmo sexo. É dicir, que o acoso viñese do contorno de alumnas da súa clase. Desde hai tempo, para tratar de solventar este tipo de situacións, os centros teñen que aplicar un protocolo. Un protocolo que, por desgracia, sucede como coa Seguridade Social: tarda demasiado en aplicarse e en aportar solucións. Refírome a case dous meses desde o inicio ata o final do proceso ata que se actúa. Imaginemos o que pode pasar pola cabeza destas persoas durante tanto tempo. Consideranse abandonadas, inútiles para a sociedade. Non pasa inadvertido neste caso que o protocolo debeu fallar, ben na súa aplicación ou polas persoas que deberían telo poñido en marcha no seu momento. Cando nunha clase chega por primeira vez ao docente unha queixa feita por parte do alumnado, este debe tomar as primeiras medidas e estas deben ser serias e contundentes, advertindo aos infractores e aos seus proxenitores de que están a incorrer nunha mala conduta e que é constitutiva de delito. Se volve repetirse, entendo que debe intervir o equipo directivo do centro e, por suposto, o psicólogo ou orientador. Esta figura existe incluso en Primaria nalgunhas comunidades autónomas. Está claro que neste proceso a conversa e a advertencia deben darse entre os pais dos culpables, o centro, o afectado e a familia deste. Pero repito, o proceso pode resultar moi longo se non se adoptan todas as medidas axeitadas para que o prazo de aplicación se acorte o máximo posible. En canto aos culpables do acoso, que, como se dixo, non adoitan ser unha soa persoa, son os clásicos alumnos que perturban as clases, que molestan aos docentes e ao resto de alumnos e que en vez de traballar, estudar, aprender e respectar aos seus compañeiros realizan estas accións tan repulsivas. En termos sinxelos adoitan ser os clásicos ‘cabroncetes’ que hai en todos os centros educativos, que por lei temos que aguantar e que ocasionan tantos e tantos problem