Co inicio do ano e o tradicional repunte de altas nos ximnasios, expertos en fisioterapia insisten en protocolos básicos para reducir o risco de lesións cando se retoma ou se empeza unha rutina de adestramento. Desde Madrid, o Colexio Profesional de Fisioterapeutas da Comunidade de Madrid aconsella avaliar á persoa, planificar de forma individualizada e progresar na forza de xeito paulatino para evitar problemas frecuentes nos ombreiros, nas xeonllas e na zona lumbar. A recomendación chega nun momento no que xaneiro, xunto con setembro, concentra o maior volume de altas en centros deportivos e aumenta a afluencia de usuarios sen supervisión. O obxectivo é preservar os beneficios do exercicio —mellorar a saúde, o rendemento e o peso corporal— sen pagar o prezo dunha lesión evitable.
O fluxo de novos abonados que se rexistra a comezos de ano explica parte do problema: moitas persoas incorpóranse con metas claras como perder peso ou verse mellor, pero sen unha base técnica nin unha progresión axeitada. Ese fenómeno obsérvano os profesionais que traballan en consultas e centros deportivos, que detectan un incremento de consultas por dor ou por molestias derivadas de adestramentos mal plantexados. A falta dun adestrador ou dunha valoración previa adoita traducirse en sobrecarga e no empeoramento de problemas previos non diagnosticados.
Os fisioterapeutas alertan especialmente sobre dous tipos de lesións que aparecen con frecuencia: as relacionadas co sobreuso, como microtraumatismos repetidos nos ombreiros, nas xeonllas e nas bonecas, e as lesións agudas na zona lumbar, que poden provocar incapacidade temporal. Detrás destes cadros case sempre hai unha técnica deficiente, cargas excesivas ou ausencia de entrada en calor que prepare músculos e tendóns para o esforzo. Por iso, sinalan, a prevención pasa pola educación e pola supervisión desde o inicio da actividade.
Antes de comezar a adestrar, o recomendable é someterse a unha valoración básica que inclúa unha entrevista e cuestionarios de saúde capaces de identificar sinais de alarma. Nas persoas maiores de 65 anos que levaron unha vida sedentaria aconséllase un recoñecemento médico previo, e quen teñan unha patoloxía diagnosticada deben consultar co seu fisioterapeuta para adaptar o exercicio á súa condición. Como lembran os especialistas, o exercicio actúa como un medicamento: resulta eficaz, pero require a dose e a forma axeitadas para cada individuo.
Tras a avaliación inicial, os centros deberían ofrecer programas personalizados que configuren que exercicios realizar, cantas series e repeticións son apropiadas e os tempos de descanso entre esforzos. Deixar esas decisións á improvisación incrementa o risco de progresar de xeito desordenado e de caer en hábitos que predispoñen á lesión. Un plan ben deseñado atende a obxectivos concretos, idade, nivel de partida e limitacións físicas, e permite combinar seguridade con eficacia a medio prazo.
En termos de contido semanal, os profesionais recomendan distribuír o traballo para cubrir todos os grupos musculares principais, alternando movementos de empuxe e de tracción, así como exercicios dominantes de xeonlla e de cadeira, ademais de incluír traballo de core e sesións aeróbicas. Esta variedade non só mellora o rendemento senón que axuda a equilibrar tensións e reduce a sobrecarga en zonas concretas. O enfoque integral minimiza os desequilibrios que adoitan derivar en molestias crónicas cando se abusa de certos xestos illados.
O quecemento e a mobilidade articular ao inicio de cada sesión son medidas sinxelas pero fundamentais para preparar músculos e tendóns; suxírese priorizar a flexibilidade dinámica antes do esforzo e reservar os alongamentos estáticos para o final ou mesmo para facelos máis tarde na casa. A evidencia actual amosa que os alongamentos non son a panacea para pr
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.