A comarca de Ferrolterra emerxe como líder na compravenda de aldeas deshabitadas, mentres Pontevedra se estanca. Segundo datos do IGE, Galicia conta con 1.960 entidades sen habitantes. Este fenómeno, que semellaba residual hai apenas unha década, converteuse nun dos motores de dinamización rural na comunidade galega e reflicte un cambio de paradigma na relación entre a sociedade e o territorio.
Os feitos
Elvira Fafián, xerente de Aldeas Abandonadas Real Estate, indica que Ferrolterra é agora o epicentro deste fenómeno debido ao seu baixo custo e potencial. «Cada vez máis mozos mercan aldeas enteiras para vivir ou desfrutar nelas», engade. A rexión, tradicionalmente vencellada á industria naval e a un entorno rural disperso, ofrece actualmente aldeas completas por prezos que, en ocasións, non superan o dun pequeno piso urbano.
Segundo Regino Coca, CEO de Cocampo, estas adquisicións volvéronse cada vez máis comúns entre grupos de amigos urbanitas que buscan fuxir do estrés e das altas taxas de vivenda nas cidades. «Atopamos unha demanda crecente por parte de mozos desexosos de vivir no rural», explica. O perfil do comprador cambiou radicalmente: xa non se trata só de estranxeiros en busca dunha segunda residencia, senón de españois –especialmente galegos retornados ou mozos doutras comunidades– que buscan unha nova forma de vida máis sostible e tranquila.
O aumento na venda de aldeas abandonadas levou a novas oportunidades para axencias inmobiliarias que antes non consideraban este tipo de propiedades. «Agora hai unha verdadeira demanda por parte de grupos e cooperativas que buscan vivir ou establecer negocios no rural», afirma Fafián. As posibilidades van desde proxectos de turismo rural ata iniciativas de agricultura ecolóxica ou centros de retiro e formación. Este auxe supuxo incluso a aparición de plataformas especializadas e asesoramento específico para quen desexa dar o salto ao rural galego.
Contexto e antecedentes
Este cambio produciuse tras a pandemia do coronavirus, cando moitas persoas buscaron alternativas ás cidades. «A idea de regresar á aldea gañou moita forza», indica Regino Coca. O confinamento e a necesidade de espazos abertos puxeron enriba da mesa as carencias da vida urbana e revalorizaron o entorno rural, onde a densidade de poboación é menor e a percepción de liberdade, maior.
Porén, a despoboación rural en Galicia non é nova. Dende mediados do século XX, a emigración masiva –primeiro a América, logo a Europa e a outras rexións españolas– baleirou milleiros de aldeas, condenando a moitas á ruína e ao esquecemento. Segundo o Instituto Nacional de Estatística (INE), entre 1950 e 1980 Galicia perdeu máis de medio millón de habitantes rurais. A falta de servizos, a mecanización do campo e a ausencia de relevo xeracional aceleraron este proceso, ata o punto de que hoxe existen aldeas que levan décadas sen un só residente.
Ambos expertos sinalan que hai unha tendencia cara ao teletraballo e a vivir en zonas rurais onde os custos son máis baixos e a calidade de vida é mellor. «A xente busca casas máis grandes e aldeas enteiras para desfrutar sen gran mantemento», apunta Fafián. O auxe do teletraballo, impulsado pola pandemia, rompeu a barreira xeográfica: profesionais de sectores tecnolóxicos, creativos ou de consultoría poden agora desempeñar o seu labor dende calquera punto, sempre que conten cunha boa conexión a Internet. A Administración, pola súa banda, puxo en marcha programas de banda larga para facilitar esta transición.
Ademais, a revalorización do patrimonio cultural e natural galego atrae a persoas interesadas na rehabilitación respectuosa e na integración co entorno. O fenómeno da “España baleirada” puxo no centro do debate político e social a necesidade de revitalizar o rural
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.