32 hectáreas arrasadas en Guntín: a historia dun propietario que perdeu todo

Un incendio forestal declarado esta semana na parroquia de Sirvián, no concello de Guntín, arrasou 32 hectáreas de terreo. Entre as parcelas devastadas están as dun veciño que, tras medio século de abandono, recuperara a terra dos seus antepasados. O lume, que comezou o martes a media tarde, foi extinguido na madrugada do xoves tras unha intensa mobilización de medios aéreos e terrestres.

O lume que todo o borrou nunha hora

As chamas alzáronse nun piñeiral ao redor das catro e vinte da tarde. O dono dos terreos, que se atopaba na casa familiar, chamou ao 112. En menos de media hora, un avión, dúas avionetas e varias camionetas personáronse na zona. A pesar da rapidez da resposta, o incendio non se deu por vencido ata as oito da mañá do día seguinte. Alomenos tres hectáreas de piñeiros, posiblemente máis, quedaron calcinadas. Demasiado tempo para unha extensión que parecía controlable.

Anos de esforzo reducidos a cinzas

Para o propietario, a perda económica doe, pero a emocional pesa máis. Dedicara os últimos dez anos a limpar e rehabilitar uns terreos que, tras a morte dos seus pais, levaban medio século abandonados. Investimento en tempo, diñeiro e traballo que en apenas sesenta minutos se esvaeceu. A terra, sementada polos seus avós, tiña para el un valor sentimental incalculable. Agora, ao mirar o campo negro, só queda a sensación de impotencia: o esforzo dunha vida reducido a cinzas.

Colaboración veciñal nun rural despoboado

A extinción do lume non sería posible sen a axuda dos veciños. Gandeiros e agricultores da propia parroquia e de localidades próximas volcáronse nas tarefas. A súa solidariedade foi clave para evitar que as chamas se estenderan aínda máis. Cómpre lembrar que Sirvián é un reflexo da Galicia rural que se baleira: apenas queda unha decena de residentes nas casas que outrora estaban cheas de vida. O certo é que, sen esa axuda comunitaria, a traxedia sería maior.

Unha memoria de lume que se repite

Non é a primeira vez que estas terras arden. Os veciños máis maiores lembran un incendio similar que arrasou a mesma zona hai medio século. Daquela, eran os propios paisanos quen combatían as chamas con cisternas de auga, unha tradición que o propietario coñece ben. Desde neno participou en apagar lumes xunto a outros veciños. Aquelas experiencias marcaron a comunidade e contribuíron a que moitos emigrasen ás cidades buscando unha vida máis segura. Agora, cincuenta anos despois, a historia repítese en Guntín.

O incendio de Guntín deixa ao descuberto unha realidade incómoda. Detrás das hectáreas calcinadas hai vidas, historias e un patrimonio natural que se desvanece entre as chamas. A pregunta que cabe facerse é se as administracións e a sociedade estarán á altura para implementar medidas de prevención que eviten que estas traxedias se repitan. Mentres tanto, propietarios como o de Sirvián terán que facer acopio de forzas para, unha vez máis, comezar de cero. Galicia non pode permitirse perder nin unha árbore máis pola desidia.

Con información de medios galegos