Decana do Colexio de Arquitectos (CLM): pide espazos

Os últimos acontecementos relacionados coa decana do Colexio de Arquitectos de Castela-A Mancha: xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require un análisis detallado. Nun contexto de crises urbanas, climáticas e sociais, a arquitectura reivindícase como unha disciplina clave non só para ofrecer solucións técnicas, senón para acompañar ás persoas, protexer o patrimonio cultural e natural e contribuír a un planeta máis sostible. —¿Que significa o lema ‘A arquitectura que coida’ da campaña do Colexio de Arquitectos da rexión? —Escolémolo porque somos conscientes de que a arquitectura coida ás persoas, coida o entorno, coida a paisaxe, coida en xeral. Facemos arquitectura para aloxar familias e a arquitectura proporciona o deseño máis axeitado para coidar da familia, da saúde, do benestar, do confort; tamén do entorno, do medio ambiente. —¿Como se consegue iso? —Últimamente debatemos moito sobre se nós, como arquitectos, non só debemos ter en conta os recursos á hora de construír, senón tamén a pegada de carbono que imos deixando. É moi significativo que teñamos en conta o impacto ambiental que producen os edificios durante a súa construción, con respecto aos materiais e aos sistemas construtivos. Así, desde a arquitectura coídase o medio ambiente, o entorno e o planeta. En todo o que facemos, o obxectivo é coidar. —E que nivel de cumprimento teñen eses obxectivos na construción de vivendas e edificios en xeral? —De momento será un porcentaje pequeno, pero debemos loitar para que se vaian acadando cotas máis altas, sen perder o noso obxectivo principal, a calidade arquitectónica. Coidamos a calidade, o deseño, o confort e o benestar. A calidade do deseño é un factor significativo; a arquitectura tamén como expresión artística. —Coidar o deseño non é algo caro? —Non, que un edificio estea deseñado cunha solución estética ou outra non ten por que implicar que unha solución sexa máis cara que outra. Que un edificio teña calidade supón que resolve os problemas e os resolve ben. Cando necesitamos illar unha envolvente ou colocar unha ventá que cumpra uns requisitos de eficiencia, non estamos a pensar en que sexa máis cara ou non; esa ventá está a facer o seu papel e está a cubrir unha necesidade. O feito de que se coide o deseño non ten que encarecer a solución. De feito, un bo deseño non ten por que ser chamativo nin excesivo. Agora, nos concursos de arquitectura valórase sobre todo a integración na paisaxe, a reutilización de materiais da zona, a discreción no deseño, esa integración no entorno. Xa non tanto eses edificios que rompen coas escalas urbanas ou que supoñen hitos escultóricos, que si, que tamén teñen o seu valor. Son distintas formas de interpretar. —É un retorno ao sinxelo? —Si, dalgunha maneira é así. Estamos a recuperar uns valores máis tradicionais, máis sinxelos e máis enfocados en saber adaptar a construción e a arquitectura ás necesidades deste tempo, que non son as mesmas que en épocas anteriores. —Como queren que sexa a súa vivenda as familias ou particulares que agora acoden a un arquitecto? —Piden, de xeito moi xeneralizado, e parécenos moi ben que así sexa, dispoñer de espazos amplos, flexibles, sobre todo despois de ter pasado a pandemia e ter tido a necesidade de reutilizar e adaptar espazos para outros usos. Pídennos unha arquitectura flexible, que en moitos casos estea integrada a cociña coa zona de estar, que se poidan ter despachos dentro das vivendas, que haxa moitas zonas abertas. Pídense terrazas ou patios -xa non se pechan as terrazas para ampliar o salón-, agora priorízanse os espazos