Os últimos acontecementos relacionados con Felipe González xeraron un intenso debate na opinión pública.
Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
O retrato de Felipe González nun novo documental
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Felipe González (Sevilla, 1942) proclamouse presidente do Goberno por primeira vez en 1982 e fíxoo por maioría absoluta.
O dirixente socialista gañouse o favor dos españois polo seu carisma e pola súa habilidade para conectar coa xente. Non obstante, detrás desa imaxe pública agochábase un home tímido, que desfrutaba especialmente da soidade.
González en ‘A última chamada’, a nova serie documental de Movistar Plus+ dedicada aos catro expresidentes españois vivos que estreouse este xoves. A nova produción, dirixida por Álvaro de Cózar, dedica o seu primeiro capítulo ao dirixente socialista, de orixe sevillana.
González chegou á Moncloa co apoio maioritario da sociedade española, pero os seus 14 anos de mandato, que o converten no presidente máis lonxevo da historia, foron desgastándoo progresivamente.
O peso da responsabilidade e do poder, sumado a diferentes escándalos, remataron por mermar a súa imaxe e as súas ganas de seguir. De feito, o documental narra como o expresidente se plantexou en distintas ocasións renunciar ao seu cargo.
«A min interesábame máis a política que o poder. O poder abrumábame, pero a política apasionalle», defende en ‘A última chamada’.
O documental de Movistar Plus+ presenta un Felipe moi distinto do político carismático que todo o mundo recoñece. E é que, detrás da súa imaxe pública, agochábase unha persoa introvertida e solitaria.
«Son fundamentalmente tímido e é certo que me gusta estar só. ¿Iso é contradictorio con posuír unha certa facilidade para comunicarse cos demais? Eu creo que non. A min prodúceme empatía estar cos demais, pero prefiro estar só sen dúbida», defende González no documental.
Infancia e personalidade de González
A súa personalidade introvertida e solitaria forxouse na súa infancia. Fillo dun vaqueiro, críouse no sevillano barrio de Bellavista.
«A min gustábame a filosofía pura e o campo», conta González, amante da natureza e con unha especial afección polos bonsáis.
No documental, a súa filla María comparte unha anécdota da infancia do seu pai: «Cando chegaba o meu avó a casa e vía os rapaces xogando dicía: ‘Que pan máis a tontas comedes’».
Unha lección que marcou o carácter do político: «Que queda do fillo do vaqueiro? Todo. Teño 83 anos e nunca deixou de marcarme esa sensación de que comes o pan a tontas e de que non traballaches bastante».
Alfonso Guerra, amigo e exvicepresidente, describe a González en ‘A última chamada’ como «unha persoa con autoridade, un traballador».
«Veu con chaquetóns para marcar reses, con cheiro a establo. Non era un estudante normal», conta sobre a súa etapa universitaria.
O peso do poder e o desgaste político
O 28 de outubro de 1982, o PSOE gañou as eleccións xerais por maioría absoluta. Non obstante, coa vitoria tamén chegou o peso da responsabilidade.
Algo que se adiviña xa nunha fotografía de González saudando dende a xanela. «Hai un sorriso medio forzado, é máis clara e desligada a de Alfonso Guerra. Non reflicte ben o abrumado que estaba», conta o expresidente.
«A Felipe caíulle como unha losa de respons
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.