Ray Bradbury: 60 anos do gran mestre da marabilla

A actualidade informativa vese marcada por Ray Bradbury, 60 anos de contos, un desenvolvemento que os observadores consideran como un dos máis relevantes do período actual. As ramificacións destes acontecementos esténdense máis alá do que é inmediatamente visible.

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análise detallado. Ray Bradbury tiña 22 anos cando se sentou unha tarde a escribir guiado polo recordo dunha amiga da súa infancia que morera afogada. Era o cálido verán de 1942, e a II Guerra Mundial entraba no seu momento máis cruente. O mozo escritor seguía buscando o que se chama ‘voz propia’, cando de súpeto teclou fin na súa máquina de escribir e o seu corpo comezou a tremer. «Tiña bágoas caíndome do nariz e o pelo da nuca erizado. ¡Por fin había escrito un cuento realmente bueno!», explica no seu ensaio ‘Zen no arte de escribir’. Así comezaba a carreira dun escritor que ao fin converteríase nun dos cuentistas máis singulares do século XX e unha pluma imprescindible da ciencia ficción e dos mundos fantásticos. A editorial Páginas de Espuma continúa co seu empeño de antoloxar aos grandes clásicos do relato con «Ray Bradbury. Cuentos», a maior e máis completa antoloxía do autor de ‘Fahrenheit 451’, con un centenar de contos desde os seus inicios en 1943, cando era un mozo imberbe de 19 anos, ata os seus últimos esforzos narrativos en 2009, cando tiña 89 anos e xa era máis que unha lenda. «Se reunir os contos completos de Chejov é unha catedral absoluta, agora esta colección de Bradbury non lle vai a zaga e volve situalo no Olimpo dos grandes autores de relatos da historia», afirma Juan Casamayor, editor de Páginas de Espuma. O volume, de 1.344 páxinas, foi coordinado por Paul Viejo e conta con novas traducións de Ce Santiago. Por vez primeira, un único tradutor atreveuse cunha extensa colección de relatos que inclúen obras mestras como os contos que integraron ‘Crónicas marcianas’, con unhas vinte que poderían considerarse inéditas en castelán, xa que son pouco coñecidas ou foron editadas en publicacións moi dispersas. «A idea da selección era reunir todas as épocas, recuperar os imprescindibles, presentar obras máis descoñecidas, pero de igual calidade, e demostrar que Bradbury se atreveu con todos os xéneros, non só coa ciencia ficción», asegura Viejo. Deste xeito, atopámonos con contos como ‘Ylla’, de ‘Crónicas marcianas’, nunha versión corrixida por Bradbury en 1999; ‘O son do trueno’, marabilla canónica do xénero de viaxes no tempo e as súas consecuencias, que apareceu en ‘As mazás douradas do sol’; ‘A casa’, unha paranoia sobre un domicilio automatizado 50 anos antes de que se falase de domótica e que formou parte de ‘O home ilustrado’; ‘Nunha noite de verán’, recconto nostálxico da infancia do autor en Waukegan, Illinois. «Bradbury tiña o don da simplicidade, pero sempre cunha sensibilidade poética capaz de evocar universos enteiros en cada palabra. Unha colección como esta facía falta para resituar o valor universal dun autor ao que ás veces se lle encasilla demasiado rápido», afirma a escritora Laura Fernández, que asina o prólogo do libro. A figura de Bradbury merece sempre novas lecturas e esta antoloxía, que está ordenada cronoloxicamente, permite ver a evolución dun autor que nunca perdeu o seu asombro infantil fronte a un mundo caótico, desordeado e impenetrable que el soubo dotar dunha poesía imposible de ver a simple vista. «Bradbury dicía sempre que era unha rareza de feira, un home cun neno dentro que o lembra todo, e é unha definición perfecta. El foi o primeiro que demostrou que se podía falar do futuro con nostalxia. Antes que el, non existían foguetes que non funcionaban ou futuros que saían mal», asegura o escritor Rodrigo Fresan, que non quixo perderse a presentación do libro. Ao longo da súa carreira, se ca