Alcoa recupera o 100% de San Cibrao tras adquirir a participación do seu socio financeiro

A multinacional alumineira volveu tomar o control absoluto do complexo industrial de San Cibrao tras adquirir o 25% das accións que pertencían ao seu socio financeiro. A operación, confirmada oficialmente este venres, non supón ningún tipo de alteración na actividade produtiva nin na plantilla das fábricas mariñás. A compañía norteamericana retoma así en solitario o temón dunha das instalacións máis estratéxicas e convulsas do tecido industrial galego.

Poucas veces un movemento financeiro desta envergadura viña cun aviso tan explícito e tranquilizador para a comarca de A Mariña. Desde a dirección da empresa aseguran que este cambio accionarial se deseñou exclusivamente para respaldar a continuidade das operacións a longo prazo. O relevo no accionariado chega, ademais, nun momento especialmente delicado para a factoría, marcado polos últimos requirimentos administrativos da Xunta relacionados coa xestión do po do depósito de lodos vermellos, un asunto que mantén en vilo ás comunidades do contorno.

O adeus dun socio estratéxico

Convién lembrar a orixe desta alianza empresarial para entender a magnitude do movemento actual. No ano 2025, a multinacional decidiu dar entrada no capital a Trento EQT, un fondo de investimento que operaba baixo o nome comercial de Ignis e posteriormente como Equity Holdings. O obxectivo daquela era claro: inxectar liquidez e buscar apoios externos para soster unha carga financeira insostible. A famosa joint venture naceu cun propósito marcado no calendario: a supervivencia da planta.

Durante este tempo de coexistencia corporativa, o foco da joint venture centrouse de cheo nun plan de neutralización de caixa. O traballo conxunto frutificou de xeito notable fai apenas uns meses, logrando en abril deste mesmo ano o cobizado reinicio da planta de Aluminio. Unha vitoria pírrica, si, pero vitoria ao fin. O certo é que o periodo de asociación cumpriu o seu cometido táctico. A estabilidade operativa que se perseguía coa entrada do fondo semella terse consolidado o abondo como para que a matriz decida volver voar en solitario.

O lastre enerxético e o futuro da refinaría

A ninguén se lle escapa que a compra da participación do seu socio non resolve os problemas de fondo dunha instalación industrial que leva anos sangrando economicamente. Os pulos co Goberno central polos custes enerxéticos, que paralizaron durante meses a produción e puxeron contra as cordas a centos de familias da comarca, deixaron unha ferida profunda no tecido produtivo galego.

Agora, co cen por cento das accións de volta nas súas mans, a dirección da compañía volve lanzar a mesma mensaxe que leva repetindo desde a crise. Apuntan a que xestionarán a planta de San Cibrán dun xeito seguro e fiable. Subliñan ademais o seu compromiso de traballo continuo e estreito coas administracións públicas, os traballadores e outros grupos de interese para identificar a vía de viabilidade máis sostible. Con todo, desde a propia multinacional admiten unha realidade testana. A viabilidade do complexo continúa condicionada de xeito severo por dous factores ineludibles: as perdas financeiras que segue arrastrando a refinaría e a necesidade imperiosa de lograr un prezo enerxético competitivo e estable dunha vez por todas.