O pulso polo Estatuto Marco: Galicia suma 5.200 quirófanos parados

A folga médica evidencia as fendas estruturais da sanidade galega mentres os pacientes agardan unha solución

Detrás da cifra de 5.200 intervencións cirúrxicas aprazadas escóndese unha crise sanitaria que transcende as estatísticas. A folga de médicos en Galicia, prevista para retomarse a próxima semana, non só paraliza os quirófanos, senón que expón as profundas fendas dun sistema de saúde sometido a unha tensión máxima. Desde decembro de 2025, cando arrincou a conflitividade laboral no sector, acumuláronse 244.144 actos médicos suspendidos nos centros sanitarios da comunidade.

O conflito ten a súa orixe na reforma do Estatuto Marco do persoal estatutario. Aínda que a norma é de ámbito estatal, a súa tramitación desatou unha ondeada de paros que en Galicia tiveron un impacto especialmente severo. A falta de acordo entre os sindicatos e o Ministerio de Sanidade converteu os quirófanos no escenario principal dunha batalla que, de momento, carece de gañadores.

Cada cirurxía suspendida non é un simple número nunha estatística. Detrás de cada unha das 5.200 anulacións hai un paciente que ve como o seu proceso se alonga, que incrementa a súa incerteza e que, en moitos casos, empeora o seu prognóstico. A situación afecta especialmente a patoloxías que, sen ser urxentes, son debilitantes e xeran un deterioro progresivo da calidade de vida. Mentres tanto, os servizos de urxencias e a atención oncolóxica tratan de manterse á marxe do conflito, aínda que a presión sobre o sistema é inevitable.

A administración sanitaria galega enfróntase a un embude loxístico de difícil solución. Cando a actividade se normalice, os quirófanos deberán absorber unha carga extraordinaria, chocando coa dispoñibilidade limitada de camas e recursos humanos. As listas de espera cirúrxica, que xa eran un problema estrutural antes da folga, corren o risco de dispararse a cifras récord.

A traumatoloxía, a cirurxía cardíaca e a oftalmoloxía son algunhas das especialidades que máis están notando o azoute dos paros. Os pacientes que requiren unha prótese de cadeira, unha intervención de cataratas ou unha cirurxía cardíaca programada ven como a súa intervención se pospón sine die. A perda de calidade de vida que isto xera é considerable e o custo social da espera, elevado.

O custo económico tampouco é desdeñable. Cada quirófano parado supón un gasto afundido para o sistema público de saúde. Os recursos humanos e materiais están a ser infrautilizados nun momento de máxima presión orzamentaria. A prolongación do conflito xera un burato financeiro que, a longo prazo, repercute no conxunto da cidadanía, que xa financia un sistema que non pode prestar os seus servizos con normalidade.

Os paros retómanse a próxima semana nun clima de escasa sintonía entre as partes. A sociedade galega observa con preocupación como o pulso entre os facultativos e a administración se enquista, mentres os pacientes se converten en reféns dunha negociación que non avanza. A pregunta que flota no ambiente é se o verán traerá consigo unha tregua ou unha escalada da conflitividade.

O problema non é exclusivo de Galicia. O malestar dos médicos esténdese por todo o Sistema Nacional de Saúde, pero a comunidade galega converteuse nun dos epicentros da protesta. A elevada temporalidade, o envellecemento da plantilla e a dificultade para cubrir prazas no medio rural alimentaron un descontento que a reforma do estatuto non fixo máis que agravar. As comunidades autónomas que atravesaron conflitos similares demostran que a única saída viable pasa polo diálogo e a procura de consensos amplos.