Caída dun clan que roubaba no aeroporto de Santiago para o mercado negro británico

Once detidos, vinte e catro delitos e un branqueo que supera os 4,8 millóns de euros. A Garda Civil asestou un golpe a unha organización criminal internacional que tiña no aeroporto de Santiago-Rosalía de Castro unha das súas principais fontes de subministración. Perfumes e tabaco sustraídos en terminais europeas acababan alimentando un lucrativo mercado ilegal ao outro lado da Canle da Mancha.

Unha operación con epicentro na comarca compostelá

Ninguén esperaba que tras os roubos nas salas de embarque de Lavacolla se ocultara unha rede de alcance internacional. A operación, executada pola Garda Civil, culminou coa detención de once persoas, acusadas de vinte e catro delitos entre os que figuran roubos sistemáticos, pertenza a organización criminal e branqueo de capitais.

Os rexistros centráronse na comarca compostelá, con actuacións simultáneas nos concellos de Teo e Padrón. Aí é onde a organización establecera a súa base loxística, aproveitando a proximidade co aeroporto e as boas comunicacións que ofrece a autoestrada AP-9 cara a A Coruña e Portugal. Unha localización estratéxica, elixida con criterio.

Perfumes e tabaco: o botín dunha rede europea

Abonda con mirar que sustraían para entender a dimensión do negocio. Non se trata de maletas perdidas nin de roubos menores. A organización dedicábase ao roubo selectivo de perfumes de alta gama e produtos de tabaco en varios aeroportos europeos, entre eles o compostelán.

Estes produtos, cun alto valor por unidade e unha facilidade enorme para a súa revenda, circulaban logo por canles ilegais ata chegar ao Reino Unido. O mercado negro británico, especialmente ávido de tabaco polos elevados impostos que gravan estes produtos en territorio inglés, ofrecía un escenario perfecto para colocar a mercadoría a prezos moi superiores aos de adquisición. A marxe de beneficio facía que o risco merecera a pena para a rede.

O rastro do diñeiro: 4,8 millóns branqueados

Se os roubos chaman a atención, as cifras do branqueo resultan aínda máis elocuentes. Fontes xudiciais confirman que a organización chegou a lavar máis de 4,8 millóns de euros. Unha cantidade que revela ata que punto esta actividade deixara de ser un delito ocasional para converterse nun negocio estruturado e rentable.

Non é menor o dato dos vinte e catro delitos imputados aos once detidos. Fala de continuidade, dun modus operandi perfeccionado co paso do tempo, dunha infraestrutura capaz de mover mercadoría e diñeiro a través de fronteiras sen levantar sospeitas. Demasiado tempo operando. A cifra fala por si soa.

O aeroporto como obxectivo vulnerable

A ninguén se lle escapa que os aeroportos son, por definición, espazos de tránsito masivo. Miles de viaxeiros pasan cada xornada pola terminal compostelá, moitos deles con equipaxe de man que inclúe precisamente o que esta rede buscaba: colonias e perfumes comprados nas tendas duty-free, cartóns de tabaco, produtos de alta gama cunha marcada facilidade para a súa revenda.

Quen voou nos últimos meses desde Lavacolla saberá que as zonas de embarque, especialmente nas horas punta, concentran unha aglomeración que facilita o traballo dos carteiristas experimentados. A organización aproveitaba precisamente esas xanelas de vulnerabilidade, esa fracción de segundo na que un viaxeiro baixa a garda para consultar o móbil ou buscar a documentación.

Teo e Padrón: a retagarda dunha rede transnacional

Cómpre recordar que a elección de Teo e Padrón como base operativa non parece casual. Ambos os concellos, situados no corredor natural entre Santiago e a ría de Arousa, combinan proximidade ao aeroporto cun contorno residencial onde resulta máis doado pasar desapercibido.