Estradas N-540 e N-120 entre Ourense e Lugo: o perigo de circular sen sinalización horizontal

As vías que conectan Ourense coa provincia de Lugo convertéronse nun quebracabezas para quen as percorre a diario. Tras os arranxos dos buratos provocados polo inverno, prolongados tramos do firme amencen sen pintar, unha ausencia que eleva o risco de accidentes ao volante.

Convén lembrar o papel estrutural destas estradas en Galicia. Para desprazarse desde a capital ourensá ata a cidade amurallada, as alternativas principais pasan pola N-120 a través de Monforte de Lemos ou pola N-540 por Chantada. Dúas rutas nacionais, dous percorridos de innegable peso loxístico e cotiá que, con todo, presentan un escenario idéntico e bastante preocupante: prolongados quilómetros de asfalto espido tras as últimas intervencións de bacheo.

O bacheo que deixou a estrada en branco

Difícil resulta entender unha intervención de mantemento que xera un perigo comparable ao dano que pretende solucionar. Ambas as vías nacionais sufriron durante os meses de inverno o castigo implacable dos temporais. Os socavóns apareceron por todas partes, esixindo unha resposta urxente por parte dos servizos de estradas. A solución aplicada, non obstante, trouxo consigo unha ameaza nova e silenciosa: a total ausencia de sinalización horizontal nos tramos intervidos. A falta de liñas divisorias no firme incrementa de forma notable a sensación de inseguridade ao volante. A ninguén se lle escapa que conducir por unha vía convencional sen referencias visuais claras esixe un grao de atención extraordinario. Demasiado tempo esperando un repintado que non chega.

A manobra de adiantamento como ruleta rusa

Adiantar nas circunstancias actuais da N-540 e a N-120 supón un risco evidente para os condutores. A ausencia de liñas brancas continuas ou discontinuas elimina a referencia legal e visual para saber con certeza en que momentos a manobra está permitida. Sen as marcas no asfalto, os usuarios habituais enfróntanse á dúbida permanente de cando e como efectuar un adiantamento seguro. Esta carencia de visibilidade e delimitación espacial traduciuse nun goteo constante de accidentes ao longo do trazado. Non parece casualidade que os incidentes se acumulen precisamente nos puntos onde o bacheo borrou dun plumazo décadas de sinalización.

Poucas veces un detalle aparentemente menor revela tanto a fraxilidade da rede viaria secundaria. A sinalización horizontal non é un adorno estético nin un trámite burocrático opcional. É a guía básica que permite organizar o tráfico, marcar os límites da calzada e advertir as zonas de prohibición. Cando esa guía desaparece, a estrada convértese nun espazo de incerteza onde a prudencia do condutor suple as deficiencias da infraestrutura. O certo é que a marxe de erro redúcese drasticamente en días de choiva ou néboa, habituais no interior de Galicia.

Vías maltratadas, usuarios abandonados

As comunicacións por estrada entre Ourense e Lugo continúan sendo motivo de alarma para os usuarios habituais. O estado destes trazados reflicte un patrón demasiado frecuente na rede secundaria do Estado: reparacións de urxencia que deixan a intervención a medias, aprazando sine die o acabado superficial do firme. Mentres tanto, quen transita a diario por estas vías asume un risco que non lle corresponde. A sensación xeneralizada é que estas estradas reciben un tratamento de segunda categoría, a pesar de soportar un volume de tráfico esencial para a mobilidade entre ambas as provincias galegas. A cifra de incidentes, aínda que non se detalle en cifras oficiais, fala por si só en forma de partes de accidentes e sobresaltos ao volante.