Un problema estrutural que emerge tras unha xornada tráxica
Unha serie de accidentes mortais ocurridos nun só día trouxo de volta á agenda pública unha pregunta incómoda: están as nosas vías preparadas para as persoas que se desprazan a pé? O atropelo dunha persoa que se movía con muletas nas proximidades de Tomiño, xunto con outras dúas mortes por causas laborais e marítimas, revelan unha situación de vulnerabilidade que vai máis alá dun accidente puntual.
Berce, muletas e falta de alternativas seguras
En moitos tramos interurbanos e periurbanos, o berce é o único recurso dispoñible para quen debe desprazarse sen vehículo. Persoas con mobilidade reducida, maiores ou sen transporte privado véñense obrigadas a compartir espazos non deseñados para peóns. Esta convivencia xera un risco constante: ausencia de beirarrúas, pouca iluminación, sinais limitadas e velocidades pensadas para vehículos fan que camiñar polo bordo da estrada implique un alto nivel de perigo.
Impacto humano e social
A morte dunha persoa que necesitaba muletas para moverse é, ademais dunha perda individual, unha evidencia de fallos na protección das persoas máis vulnerables. A falta de infraestruturas accesibles ten consecuencias directas na autonomía e na calidade de vida: obriga a depender de terceiros, limita o acceso a servizos básicos e aumenta a sensación de inseguridade entre os veciños. En moitos municipios, a mobilidade peonil non é unha prioridade nos plans de actuación vial.
A coincidencia de sucesos: unha chamada de atención
Que na mesma xornada se producisen unha electrocución laboral no Grove e o arrastre dunha percebeira polo mar noutra localidade pon de manifesto que a prevención e a protección fronte a riscos diversos requiren respostas multisectoriais. Non se trata só de infraestruturas: interveñen a formación, os equipos de traballo, os protocolos de emerxencia e os sistemas de aviso eficaces. Cada sector precisa actuacións específicas, pero existe un denominador común: o investimento e a planificación a medio e longo prazo.
Que medidas funcionan noutros territorios?
En distintos lugares con características rurais ou costeiras similares, púxéronse en marcha medidas que reducen a sinistralidade peonil: redución dos límites de velocidade en tramos periurbanos, mellora da visibilidade en pasos e accesos, rehabilitación de beirarrúas con pavimentación estable e creación de itinerarios peonís protexidos. Tamén a implantación do transporte a demanda en zonas dispersas diminuíu a necesidade de percorrer a pé longas distancias xunto a estradas. Estas solucións non son milagrosas por si mesmas, pero combinadas producen efectos tangibles.
Responsabilidade compartida: administracións e comunidade
Corresponde ás distintas administracións priorizar proxectos que atendan a seguridade de peóns en estradas secundarias, pero a resposta non pode limitarse ao investimento en asfalto. É necesario integrar a perspectiva da accesibilidade nos plans de mobilidade local, coordinarse cos servizos sociais para identificar ás persoas máis vulnerables e fomentar a participación veciñal para detectar puntos negros. A vixilancia e o control de velocidade, así como campañas de concienciación orientadas tanto a condutores como a peóns, completan un paquete de medidas preventivas.
Orzamentos, prioridades e prazos
Mellorar a seguridade en tramos concretos require recursos que compiten con outras necesidades municipais. Por iso, é fundamental establecer criterios transparentes para a asignación de fondos: identificar corredores con maior fluxo de peóns e priorizar a accesibilidade preto de centros sanitarios ou comerciais.
